Փաշինյանի որոշակի խոստումներն ու սպառողի անորոշ ապագան

Սերժ Սարգսյանը մերժվեց, քանի որ խոստացել էր սահմանադրական փոփոխություններից հետո չհավակնել վարչապետի պաշտոնին, սակայն հավակնեց: Մինչև այդ էլ բազմաթիվ խոստումներ էին տրվել, բայց չէին կատարվել: Ստերի ու չկատարված խոստումների համադրությունն էլ հանգեցրեց Սարգսյանի պարտադրված հրաժարականին:

Եվ այսպես, մայիսին տեղի ունեցած իշխանափոխության գլխավոր շարժիչ ուժը սուտն էր: Ավելի ճիշտ՝ ստի մերժումը:

Թվում էր, թե հետսերժական Հայաստանում իշխանությունը պետք է դասեր քաղած լինի անցյալից, շատ պատասխանատու ձևով վերաբերվի իր իսկ տված խոստումներին, տեր կանգնի նախկինում արած հայտարարություններին և բարձր գնահատի սեփական խոսքի արժեքը, սակայն ունենք հակառակ պատկերը, այսինքն՝ նախկինի կրկնությունը, ընդ որում՝ շատ ավելի մեծ մասշտաբներով ու ցինիզմով:

Բերենք կոնկրետ օրինակ:

Եթե հիշում եք, դեռևս ընդդիմադիր Նիկոլ Փաշինյանը և իշխանությունը չներկայացնող տարբեր շրջանակներ հայտարարում էին, որ գազը սահմանից սպառողին հասնում է կասկածելի ու կոռուպցիոն սխեմայով: Այդ սխեման էր որպես հիմնական պատճառ ներկայացվում սպառողին հասցվող գազի գնի ու հայ-վրացական սահմանի վրա գազի գնի գրեթե կրկնակի տարբերության համար:

Խոսվում էր, որ սահմանի վրայի ու սպառողից գանձվող գազի գների ահռելի տարբերությունը գողության ու թալանի հետևանք է: Ասում էին, որ եթե իրենք գան իշխանության, ապա թալանը կվերացնեն ու գներն էլ կիջեցնեն:

Վարչապետ դարձած Փաշինյանը խոստացավ գազի գնի էժանացում, սակայն հիմա փորձ է արվում որպես հաջողություն ներկայացնել գազի գնի չթանկացումը սպառողի համար: Ընդ որում՝ Փաշինյանը չի բացատրում, թե ինչի՞ և ո՞ւմ հաշվին է սահմանի վրա թանկացած գազի գինը չազդելու սպառողի վրա, ինչպես նաև չի ասում, թե կոնկրետ ինչքա՞ն ժամանակ է այդ «ֆոկուսն» աշխատելու սպառողի համար:

Փաշինյանն այժմ չի խոսում նաև ընդդիմադիր Նիկոլի նշած թալանի մասին, որն ըստ նրա կար գազը սահմանից սպառողին հասցնելու արանքում և որով էլ բացատրվում էր բարձր գինը: Ասում էին, թե թալանը հենց վերացնենք, գազի գինը կիջնի: Վարչապետ դարձած Փաշինյանը նույնիսկ պատմում էր այդ թեմայով իր ու ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի միջև տեղի ունեցած զրույցի մասին:

Այս պատմությունից մնում է երկու բան եզրակացնել՝ կամ նախկինում պոպուլիստական նկատառումներից ու «աչոկ» հավաքելու ցանկությունից ելնելով ստել են, որ թալան կա, կամ էլ հիմա նոր իշխանություններն են թալանում: Այստեղ կա՛մ նախկին ասածների հերքում և ներողություն է պահանջվում, կա՛մ քրեական գործ: Երրորդ տարբերակն այն է, որ թալանը կա, բայց հիմա չի խոսվում այդ մասին, քանզի նորերն են թալանում: Մի խոսքով, հստակեցում է պետք այս հարցում:

Չի՛ կարելի նախկինը մերժել ստի համար, բայց շարունակել ստահոդ քաղաքականությունը: Իշխանությունն այժմ փողոցից պետք է տեղափոխվի կաբինետ ու աշխատի: Եկել է հայտարարություններին ու խոստումներին տեր կանգնելու ժամանակը:

Շատ չանցած կգա նաև արածների ու ասածների համար պատասխան տալու ժամանակը:

Կորյուն Մանուկյան

ИСТОЧНИК: http://www.7or.am/am/news/view/153515/

Փաշինյանի թոփ 3 խոստում, որն այդպես էլ մնացին օդում

2018 թվականին Հայաստանում տեղի ունեցան քաղաքական լուրջ փոփոխություններ։ Տրամաբանորեն այդ փոփոխությունները չպետք է լինեին միայն անվանական։ Սակայն հասարակության համար այդ փոփոխությունները եղան բացառապես անվանական։ Եթե ռեալ նայենք, ապա իշխանափոխությունից հետո Հայաստանում էապես փոխվեց 2 բան․ մենք վերջապես ունեցանք նոր տոնածառ և մի որոշ ժամանակահատված էժանացավ բանանը։

Եղան մարդիկ, ովքեր հրապարակում ցույցերին մասնակցում էին, քանի որ Փաշինյանն ասել էր, որ տույժ-տուգանքները «ջրելու է»։ Այդ օրերից, խոստումներից անցել է արդեն 8-9 ամիս։ NEWSPRESS.am-ը ներկայացնում է Նիկոլ Փաշինյանի 3 խոստում, որոնք այդպես էլ մնացին օդում։

1․ «Իշխանության կազմում օլիգարխներ չեն լինելու»

Նիկոլ Փաշինյանը բազմիցս է նշել, որ նոր իշխանության կազմում օլիգարխներ չեն լինելու։

Նախ հասկանանք, թե ինչ է նշանակում օլիգարխ․ օլիգարխը քաղաքական համակարգում գործող մեծահարուստ է, ով մեծ ազդեցություն ունի քաղաքական որոշումների ընդունման վրա։ Արդեն հիմա, ուսումնասիրելով նորընտիր Ազգային ժողովի պատգամավորների անուններն ու հայտարարագրերը, պարզ է դառնում, որ ոչ միայն Ազգային ժողովում կլինեն օլիգարխներ, այլ նաև որոշ այլ նախկին օլիգարխների հովանավորչությամբ են ներկաները մանդատ ստացել: 

Այս առումով, փաստորեն, Փաշինյանը խոստումը չպահեց

2․ «Քավոր-սանիկ, մոտ ազգականներ չեն լինելու իշխանությունում»

Դեռ ընդդիմադիր քաղաքական գործիչ Նիկոլ Փաշինյանը բազմիցս քննադատել է բոլոր այն դեպքերը, երբ պաշտոնյաների բարեկամները դառնում էին պատգամավորներ, մարզպետեր ու ստանում էին այլ բարձր պաշտոններ։ Քննադատության թիրախում հայտնվեցին շատերը։ Առավել սուր քննադատության արժանացավ ժամանակին Տարոն Մարգարյանը, ում աներորդի Ռոբերտ Սարգսյանը դարձավ պատգամավոր։ Եվ ահա «հեղափոխված» Հայաստանում պատգամավոր է ընտրվել ոչ ավել, ոչ պակաս Նիկոլ Փաշինյանի աներորդի Հրաչյա Հակոբյանը, ի դեպ, կրկին օլիգարխի ընտրական «քավորությամբ»։

Տավուշի մարզպետը Նիկոլ Փաշինյանի մանկության ընկերն է: Թերևս այսքանը: 

Ծանոթ-բարեկամի պաշտոն բաժանելու ամենամեծ դեպքն էլ եղավ Սփյուռքի նախարարությունում, երբ Մխիթար Հայրապետյանը պաշտոն էր բաժանում իր ընկերներին, կուրսեցիներին ու ակտիվիստ ծանոթներին։

Հետո Երևանի քաղաքապետ ընտրվեց Հայկ Մարությանն ու սկսեց իր ծանոթներին նշանակել քաղաքապետարանի տարբեր պաշտոններում ու Երևանի վարչական տարբեր շրջանների ղեկավարներ․․․ ու որ ամենակարևորն է՝ Փաշինյանը աչք փակեց այդ ամենի վրա․․․

Իհարկե, սրանք եզակի դեպքեր չեն և դեռևս առիթ կլինի անդրադառնալ թեմային, սակայն առայժմ բավարարվենք սրանով ու պարզապես արձանագրենք, որ Փաշինյանն այս խոստումը ևս չպահեց։

3․ «Մարտի 1-ի գործն ամբողջ ծավալով, ըստ էության, բացահայտված է»

Օգոստոսի 17-ին, երբ Հանրապետության հրապարակում Նիկոլ Փաշինյանն ամփոփում էր իր կառավարության 100 օրը, նա հայտարարեց, որ Մարտի 1-ի գործը, ըստ էության, բացահայտված է։

Հրապարակը ծափահարեց (ինչպես դա վերջին ամիսների ընթացքում, սովորաբար, լինում է Փաշինյանի ցանկացած հայտարարությունից հետո), բայց եթե հիմա նույն այդ ծափահարողների հարցնենք, թե ովքեր սպանեցին 10 զոհերին, ո՞ւմ հրամանով և ո՞վ կրակեց զինծառայող Տիգրան Աբգարյանի վրա, ապա երկուսից մեկը՝ կա՛մ պարզապես մտազբաղ տեսքով կլռեն, կա՛մ կասեն, որ Ռոբերտ Քոչարյանն է մեղավոր․․․ Քոչարյանի մեղավորությունը դեռ կապացուցի կամ չի էլ կարողանա ապացուցել դատարանը, իսկ մյուսնե՞րը: Մոռացա՞ն Փաշինյանն ու դատավորները, որ ինքը՝ Փաշինյանը, Մարտի 1-ի գլխավոր պատասխանատու համարում էր Սերժ Սարգսյանին: Նա մինչ օրս հարցաքննված իսկ չէ: Հարցաքննված չէ նաև Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Ակնհայտ է, որ գործ ունենք ոչ միայն զանգովի, այլ նաև ընտրովի արդարադատության հետ: Ամբոխավարական միջավայրն էլ թույլ է տալիս նույն այդ ամբոխի ներկայացուցիչներին կրկնել Փաշինյանի՝ օդից կախված, առանց փաստարկների ներկայացված խոսքը, թե իբր Մարտի 1-ի մեղավորը Ռոբերտ Քոչարյանն է, ու գրողի ծոցը, թե փաստեր չկան։

Դա միայն ամբոխի համար, իսկ իրականում Մարտի 1-ը ոչ միայն բացահայտված չէ, այլև իրական մեղավորները շարունակում են ազատության մեջ մնալ: 

Ինչպես այն ժամանակ, այսօր էլ դեռ կան այնպիսի հարցեր, ինչպիսիք են ովքե՞ր են մեղավորները Մարտի 1-ի գործով, ո՞վ կազմակերպեց, ո՞վ տվեց կրակելու հրամանը, ովքե՞ր էին կրակողները, ո՞ւմ հրամանով և ինչպե՞ս թալանվեցին Մաշտոցի պողոտայի խանութները, դարձյալ ովքե՞ր և ո՞ւմ հրամանով էին շրջում մեքենաներն ու վառում դրանք․․․

Մի խոսքով՝ Մարտի 1-ի գործը բացահայտելու խոստումն ու առավելևս հայտարարությունը, թե Մարտի 1-ի գործն ըստ էության բացահայտվել է՝ մնացել է օդում․․․

Հ․Գ․

Իհարկե, կան նաև խոստումներ կապված էժանացումների հետ, թոշակների ու աշխատավարձերի բարձրացման հետ, գազի գնի գոնե անփփոխ մնալու հետ կապված, ի վերջո խոստացավ աշխատատեղեր մարդկանց, և պայքար գործազրկության դեմ, սակայն սրանք ևս սին դուրս եկան, քանի որ դեռ անցնող տարեվերջին եղան բազում թանկացումներ, ավելացան մի շարք հարկ ու տուրքեր, և իհարկե հենց տարեմուտի շնորհավորանքի հետ Փաշինյանը հայտարարեց, որ սահմանին գազը թանկանալու է։ Իսկ մի քանի նախարարությունների, պլինձամոլիբդենային գործարանի փակման հետևանքով էլ ոչ թե պակասեց, այլ 55 հազարով ավելացավ գործազուրկների թիվը․․․

NEWSPRESS.am

Источник: http://newspress.am/?p=90845&l=am%2Fpashinyani+top+3+xostumvorn+aydpes+el+mnacin+odum&fbclid=IwAR3lh5QJ0K9kOfr26kayycrlWWvwuLCpGOEOut0gqBvduUp9gvE_iwxSgqU

Նիկոլ Փաշինյանի թիմը անցավ սահմանագիծը․ սխալվելու լիմիտը սպառված է

 

• Հեղինակ՝ Սարգիս Արծրունի

Մեկ շաբաթ հետո տեղի է ունենալու նորընտիր խորհրդարանի անդրանիկ նիստը, որը պետք է ձևավորի ԱԺ նոր ղեկավարություն։ Հունվարի 14-ին կվերանշանակվի նաև Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, որը մի քանի օրերի ընթացքում Հայաստանի նախագահին կներկայացնի կառավարության կազմը։

Հունվարի 14-ը սահմանագծային օր է, որն, ըստ էության, եզրափակում է հետհեղափոխական անցումային փուլը, որի ընթացում հասարակությունը, մեծ հաշվով, աչք փակեց կառավարության մեծ ու փոքր ձախողումների վրա՝ ամրապնդելու համար այն ստատուս-քվոն, որը բազմահազար քաղաքացիների պայքարի շնորհիվ հաստատվել էր անցած տարվա ապրիլ-մայիս ամիսներին։

Հունվարի 14-ից հետո Հայաստանի հասարակությունը դառնալու է պահանջատեր՝ իր ձևավորած կառավարությունից ակնկալելով հեղափոխության, այսպես ասած, նյութականացում։ Մյուս կողմից՝ այլևս չեն աշխատելու այն իրական կամ մատուցվող քարոզչական թեզերը, որոնց միջոցով Նիկոլ Փաշինյանի թիմը անցած ամիսներին բացատրում էր կոնկրետ արդյունքների բացակայությունը։

Դեկտեմբերի 9-ի խորհրդարանական ընտրությունները դարձան վերջին ակորդը, որով Հայաստանում ազդարարվեց քրեաօլիգարխիկ համակարգի մահը, այլ խոսքով՝ հիմա կառավարությունը բացարձակ անկաշկանդ է ու այլևս չի կարող բարեփոխումների բացակայությունը բարդել հակահեղափոխական մեծամասնության կամ Ռոբերտ Քոչարյանի վրա։ Առաջինը հեռացված է իշխանության բոլոր մարմիններից, երկրորդն անազատության մեջ է, եթե, իհարկե, Հայաստանի իշխանությունը տեղի չտա ռուսական քողարկված, սակայն հետևողական ճնշումներին։

Կառավարությունից այլևս պահանջվում է հետևողական աշխատանք, քաղաքական կամք, կադրային կրեատիվ լուծումներ. անցումային շրջանն այս առումով մասամբ կորսված է, ու տակավին ուրվագծված չեն նոր համակարգի նույնիսկ ընդհանուր գծերը։ Համակարգն ինքնին ավելին է, քան կադրային լուծումները. դա ենթադրում է կառավարման արդյունավետություն, նոր մոտեցումներ, կարճաժամկետ ու երկարաժամկետ ծրագրերի առկայություն, ի վերջո՝ այդ ամենը կյանքի կոչող թիմի գոյություն։

Հեղափոխության օրերին ու դրան հաջորդող ինն ամիսներին մենք չենք լսել հստակ քաղաքական ու տնտեսական ուղերձներ, ու այս իմաստով տակավին անհայտ է, թե ինչ է իրենից ներկայացնում տնտեսական հեղափոխությունը, որը 2019-ի համար առաջնահերթություն է հռչակվել Նիկոլ Փաշինյանի կողմից։ Վարչապետի աշխատակազմի ղեկավաը շեշտը դրել էր օտարերկրյա ներդրումների ծավալի շեշտակի ավելացման վրա, սակայն ակնհայտ է, որ ներդրումները ոչ թե հանգեցնելու են հեղափոխության, այլ ավելի շուտ լինելու են դրա հետևանքներից մեկը։

Միայն խորհրդարանական ընտրությունների որակը չի կարող դառնալ օտարերկրյա ներդրումների խթան, որովհետև տակավին անհայտ է, թե ինչպիսի բովանդակություն են ունենալու Հայաստանի քաղաքական ու տնտեսական համակարգերը։

Խորհրդարանական սահմանադրական մեծամասնությունը երկակի ընկալում կարող է ունենալ։ Դա մի կողմից՝ կարող է նպաստել քաղաքական կայունությանը, կանխատեսելի խաղի կանոնների հաստատմանը, բարեփոխումների համար օրենսդրական բազայի ապահովմանը, մյուս կողմից՝ իր ամորֆ, քաղաքական առումով դժգույն բովանդակությամբ կարող է ավտորիտար կառավարման ռիսկեր ծնել։ Համենայնդեպս, եթե ընդունենք, որ Երևանի ավագանին նոր ձևավորված խորհրդարանի մանրակերտն է, ապա վիճակն ավելի շատ մտահոգիչ է, քան հուսադրող. 82%-անոց մեծամասնությունը ոչ թե նպաստել է արդյունավետ կառավարմանը, այլ դարձել է վահան, որի հետևում քողարկվում է ակնհայտորեն անգործունակ քաղաքային իշխանությունը։

Անցումային կառավարության շատ նախարարներ կամ մարզպետներ չեն հաջողել, սակայն շարունակելու են պաշտոնավարել նոր կառավարությունում, ինչը որոշակի մտահոգություններ արդեն ծնում է։ Հոռետեսական գնահատականներ չենք ուզում հնչեցնել, սակայն ակնկալում ենք, որ նոր կաբինետի ծրագիրը կսահմանի այնպիսի նշաձողեր, որոնք տեղ չեն թողնի յուրայինների դիլետանտիզմը հանդուրժելու համար։

Անցումային շրջանն ավարտվել է. եթե դիլետանտիզմը հանդուրժվի անգամ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից, ապա չի հանդուրժվելու պահանջատեր դարձող հասարակության կողմից։

Այլ խոսքով՝ Նիկոլ Փաշինյանի թիմը անցավ սահմանագիծը. սխալվելու լիմիտը սպառված է։

Источник: https://www.1in.am/2487069.html

«Աչքիս վարչապետն ինքն իրեն մի տարվա աշխատավարձ է ավանսով տվել»․ Արթուր Դանիելյան

Փաշինյանի կառավարման առաջին վեց ամիսների ընթացքում բանկերի վարկային պորտֆելներում ժամկետանց վարկերն ավելացել են մոտ 30%-ով: Ահա այն ամենն, ինչ պետք է իմանալ Հայաստանի տնտեսական վիճակի մասին: Ընդ որում, սա չի ներառում հայաստանցիների անբռնազբոս ամանորյա ծախսերը: Նենց որ աշխատավարձերի աճի մասին երազող ՀՀ հպարտ քաղաքացիները մոտ ապագայում սկսելու են երազել գոնե եղած աշխատավարձը քարտերից ստանալու մասին:

Հունվարի 4-ն ա, արթնացե՛ք արդեն: Սա նոր Հայաստանի նոր տարին է... որտեղ միայն հայկական արտադրանք կրող ժողովրդի վարչապետը գնում է ջազ լսելու ու հագնում Zegna-ից գնված $600-ոց սվիտեր, վրեն գցում ա $300-ոց շարֆ, իսկ առաջին տիկնոջ Շանելի կոստյումների գները որ իմանաք, տակներդ կանեք: Աչքիս վարչապետն ինքն իրեն մի տարվա աշխատավարձ է ավանսով տվել։ Թեպետ դա էլ չէր հերիքի... եսիմ, երևի Ալեքսանյանի լեգիտիմիզացիան բավական շահավետ բիզնես է:

Ընդ որում, պետք է նշեմ, որ Ալեքսանյանին լեգիտիմացնելուն ես դեմ չեմ: Իր նման մարդիկ են Հայաստանի ապագան, չլինեն Ալեքսանյաններ, չի լինի ապագա: Բայց նույն ապագայի համար անհրաժեշտ է բացառել Փաշինյաններին, որոնք մուտիտից բացի ուրիշ բանի պիտանի չեն: Նենց որ նրան արտոնություններ տալն էլ է ճիշտ որոշում, շաքարին բանան ավելացնելն էլ է ճիշտ որոշում, հարկերից ազատելն էլ է ճիշտ, տեղական մթերքն առանց ԱԱՀ-ի վաճառելն էլ պիտի որոշվի ու նախկին ապուշ որոշումը հետողորմյա արվի! Այ իր փողով փարիզում տասնյակ հազարավոր դոլարների շորեղեն գնելը չտեսություն է:

Источник: Արթուր Դանիելյանի ֆեյսբուքյան էջից

Որտեղի՞ց է բերելու Փաշինյանը 37 մլն դոլար

 

Դեկտեմբերի 31-ին հայտնի դարձավ, որ 2019թ. Հայաստան մատակարարվող գազի գնի վերաբերյալ «Գազպրոմ էքսպորտ»-ի և «Գազպրոմ Արմենիա»-ի միջևկնքված պայմանագրին ի լրումն ստորագրված համաձայնագրի համաձայն՝ 2019թ. հունվարի 1-ից Վրաստանի և Հայաստանի սահմանին ռուսական գազի գինը կկազմի 165 դոլար 1.000 խ/մ-ի համար: Այսինքն՝ գաղը կթանկանա 15 դոլարով։

Գազի գնի  թանկացման լուրը վարչապետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Նիկոլ Փաշինյանը մեկնաբանեց յուրովի։ Նա հայտարարեց, որ գազը չի թանկանա սպառողների համար, և կառավարությունը ներքին կարգավորումներով կլուծի այդ խնդիրը։

Խնդիրը, որի մասին շատ մեղմ խոսում է Փաշինյանը, իրականում բավականին մեծ ծավալ ունի։ 2019 թվականի համար  «Գազպրոմ էքսպորտ»-ն և «Գազպրոմ Արմենիա»-ն կնքել են   2.5 մլրդ խ/մ ծավալով գազի մատակարարման պայմանագիրը։ Որպեսզի Փաշինյանը իրականցնի իր խոստումը, և գազը չթանկանա սպառողների համար, ապա մեկ տարվա համար Փաշինյանի կառավարությունը ինչ-որ տեղից «Գազպրոմ Արմենիա»-ին պետք է վճարի հավելյալ 37 մլն դոլար։

Այս պարագայում հարց է առաջանում, թե Փաշինյանը ինչրպիսի՞ կարգավորումներով է վճարելու 37 մլն դոլարը. եթե դա լինելու է բյուջեի հաշվին, ապա պետք է հիշեցնել Փաշինյանին, որ բյուջեն ևս ձևավորվում է  քաղաքացիների հարկերի հաշվին, և ստացվում է, որ դրա համար ևս վճարում են քաղաքացիները։

Источник: http://politik.am/որտեղից-բերելու-փաշինյանը-37-մլն-դոլար/?fbclid=IwAR3_CXKexyPAMxSqJUu6S3DlIPlqM2n_d67Bw3jK4y9xOaSudYDhNBorAYg

Աղբի «կարգին» երեսը. երբ քաղաք կառավարելը խեղկատակություն չէ

Երևանի ավագանու 2017-ի ընտրություններում «Ելք» դաշինքի քաղաքապետի թեկնածու Նիկոլ Փաշինյանը կոչ էր անում քաղաքացիներին՝ լուսանկարել ու Ֆեյսբուքում տարածել քաղաքային աղբը պատկերող լուսանկարները։

Բավականին համարժեք կոչ էր, որն արժանանում էր մեր համաքաղաքացիների աջակցությանը, որովհետև երևանցիները՝ չնայած «10000 դրամի կոնսենսուսով» իրեց ձայնը տալիս էին ՀՀԿ-ին, բայց իշխանության նկատմամբ անվստահությունն այնքան մեծ էր, որ ընդդիմության նախաձեռնությունների շուրջ տեղի էր ունենում գոնե ակտիվ քաղաքացիների կոնսոլիդացիա։

ՀՀԿ-ն իշխանությունից հեռացավ, սակայն քաղաքային աղբը մնաց իր տեղում՝ մեր քաղաքը վերածելով մի մեծ աղբանոցի։ Նույնիսկ զավեշտը չափ ու սահման ունի։ Մենք գիտեինք ու ժամանակին զգուշացնում էինք, որ Հայկ Մարությանը՝ նրա տակ ձևավորված մեծամասնությամբ, պատուհաս է լինելու Երևանի համար։ Հեղափոխության թիմը ու նրան հետևող հասարակությունը չանսացին ողջամիտ ձայներին։

Հիմա հասարակությունը «վարձահատույց» է լինում իր «կարգին» ընտրության համար, որովհետև աղբի դեմ բողոքող նրա ակտիվ ներկայացուցիչներն արժանանում են հեղափոխական քաղաքային իշխանության ու ավագանու անդամների ծաղրին, հեգնանքին, քննադատությանը։ Ահա՝ ուր կարող է հասնել զավեշտը, երբ Նիկոլ Փաշինյանի կուսակիցները հակադրվում է հենց նրա 2017-ի կոչին։

Երևանի փողքաղաքապետ Հայկ Սարգսյանի ֆեյսբուքյան երեկվա գրառումից հետո քաղաքակիրթ աշխարհում հասարակությունը կպահանջեր քաղաքային իշխանության հրաժարականը։ Անհեթեթությունների նման ծաղկաբույլ հնարավոր չէ տեղավորել մի տեքստի մեջ, դիլենտանտիզմը չի կարելի քողարկել նման բարձրագոչ հայտարարություններով։ Էլ չենք ասում այն մասին, որ փոխքաղաքապետը իրեն թույլ է տվել մարգինալ արտահայտություններ՝ ստվեր գցելով մի ամբողջ թիմի, նույնիսկ հեղափոխության հեղինակության վրա։

«․․․Աղբի նկարներով օր լուսացնելն ու մթնեցնելը, հավատացեք, մեր երեխաներին աշխարհի լավագույն պետություն թողնելու ամենակարճ ճանապարհը չէ:

Աղբը վաղը կլուծվի, Սանիթեքը վաղը կգնա, ամեն ինչ կգա իր տեղը, վստահեցնում եմ, դրա բոլոր նախադրյալները ստեղծել ենք արդեն, կենցաղային խնդիրներն ամենահեշտ լուծվողն են: Ափսոսացեք ձեզ, աղբակույտեր նկարողներ, դուք ավելիին եք ընդունակ, դուք հավանաբար ավելի մեծ առաքելություն ունեք, որն աղբամաններից հեռու է:

Չափազանց մանր են այն խնդիրերը, որոնց վրա դուք վատնում եք ձեզ, ու չափազանց կարճաժամկետ, քանզի աղբի, ասֆալտի փոսերի, խցանված դիտահորերի ու փողոցային առևտրի խնդիրները շաբաթներ կամ ամիսներ անց չեն լինելու: Հասկացեք, մենք ունենք շատ ավելի լուրջ ու վտանգավոր խնդիրներ. անհամաչափ արագ հնացող բնակարանային ֆոնդ, քաղցկեղածին ու անմխիթար էկոլոգիա` բնապահպանական կոլապսով, օր օրի որակազրկվող կրթություն ու դրա հետևանքով դեգրադացված առողջապահություն, տեխնոլոգիական կրիզիս, հսկայի տեմպերով աշխարհից հետ ընկնող տնտեսություն, համատարած դեմոտիվացված անձնակազմեր: Սա ազգային անվտագության խնդիր է»,- իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է Հայկ Սարգսյանը:

Չէ, դուք նման տեքստ նույնիսկ վատ երազում պատկերացրե՞լ եք։ Մարդիկ չեն կարողանում կատարել իրենց ֆունկցիոնալ պարտականությունները, մունաթ են գալիս քաղաքային աղբի դեմ խոսող քաղաքացիների վրա ու մտնում են կառավարության գործունեության դաշտ։ Սա նույնիսկ դիլենտանտիզմ չէ, այլ անպատասխանատվության ճչացող դրսևորում, որը Երևանում ծնել է կառավարման այնպիսի լուրջ ճգնաժամ, որով պետք է զբաղվի թերևս Նիկոլ Փաշինյանը։

Աղբահանության կազմակերպումը տապալած Հայկ Մարությանի թիմի առանցքային ներկայացուցիչը ֆեյսբուքյան գրառման մեջ կատարել է խիստ վտանգավոր մի նկատառում՝ պնդելով, թե «հայկական գենը ներդրում է ուզում»:

Սա արդեն նույնիսկ ոչ միայն սոսկ դիլետանտիզմ է, այլ այն ռասիստական, նացիստական փաթեթավորմամբ քողարկելու փորձ։ Եթե Նիկոլ Փաշինյանի թիմի ևս մեկ-երկու ներկայացուցիչներ հանդես գան մտքի նման «գոհարներով», հայկական գենի մասին հիշատակումներով, ապա պարզ է, թե ում և պատմական որ շրջանի հետ կարող է համեմատվել Հայաստանի գործող իշխանությունը։

Փոխքաղաքապետի ամբարտավան գրառմանը հետևեցին Երևանի ավագանու «Իմ քայլը» խմբակցության անդամների նույնաբովանդակ գրառումները, որոնցից կարելի էր եզրակացնել, թե սովորական կենցաղային աղբը կարող է ունենալ քաղաքական ծագում․ ասենք՝ Տարոն Մարգարյանի պաշտոնավարման շրջանում աղբի թեման կարելի էր բարձրացնել, որովհետև այն «հակահեղափոխական» էր, իսկ այսօր քաղաքը ողողած աղբն այն «գեղեցկացնում» է, որովհետև «հեղափոխական» է։

Սակայն՝ եթե դուրս գանք քաղաքական սատիրայի հարթությունից, ապա ակնհայտ է, որ Հայկ Մարությանի քաղաքապետությունը «կարգին» ֆիասկո է ապրում, սակայն ամենամեծ ողբերգությունն այն է, որ 82%-ոց մեծամասնությունը գորշ ու ամորֆ է ու իր շարքերում չունի խարիզմատիկ մեկին, որով հնարավոր լինի փոխարինել գործող քաղաքապետին։

Источник: https://www.1in.am/2486530.html

«Ունենք 80 տոկոսանոց քաղաքապետ ու մարդկանց բերանները մտնող աղբակույտեր». Ն. Սամսոնյան

«Քաղաքացիական գիտակցություն» ՀԿ նախագահ Նարեկ Սամսոնյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Երևանցիներ ջան, հիշում եք չէ՞ Տարոն Մարգարյանի իշխանավարման ժամանակ ցանկացած բացասական երևույթ վերջում կապում էիք չընտրված լինելու հետ ու ասում, որ հենց էդ չընտրված լինելն ա դրա պատճառը: Հիմա ունենք 80 տոկոսանոց քաղաքապետ ու ինչքան էլ ձեզանից շատերը ձեններդ կտրել եք, ունենք մարդկանց բերանները մտնող աղբակույտեր Երևանի փողոցներում: Ինչի՞ ժամանակին ճղողներիցդ ոչ մեկը չի ճղում իրա համապատասխան տեղը էս հակասանիտարական վիճակի համար: Շատերդ ավագանու անդամ եք դարձել, հասկացանք, շնորհավոր լինի, բայց այ մարդիկ էս քաղաքը աչքներիս առաջ վերածվում է աղբանոցի բաց երկնքի տակ, ի՞նչ անենք: Ձեզ չի հետաքրքրո՞ւմ էս վիճակը, ձեզ չի հետաքրքրո՞ւմ, որ ձեր դեռասան քաղաքապետի դիլետանտությունը աղետի ա բերում գնալով: Բոլորդ ձեր բաժին պատասխանատվությունը կրելու եք թե՛ լռելու, թե՛ հանցավոր անգործության համար»:

նտությունը աղետի ա բերում գնալով: Բոլորդ ձեր բաժին պատասխանատվությունը կրելու եք թե՛ լռելու, թե՛ հանցավոր անգործության համար»:

 

Источник: https://mamul.am/am/news/141040?fbclid=IwAR0-Ups-zZEUKtWchF6XVp5IbOS18K1kqBC0zyxo0iahX5IS1cHxVNbYUm4

«Դուխովը» հասավ Ղազախստան և «քաշեց» տեղի հայությանը. ի՞նչ անել այսուհետ

Նոր տարվա խոզաբդային թմբիրից արթնացող մեր «դուխով» հասարակությունն իր համար վդրուգ պարզել է, որ Ղազախստանի քաղաքներից մեկում` Կարագանդայում, բազմահազարանոց հակահայկական ցույցեր են տեղի ունենում, և հնչում են անգամ կոչեր հայերին վտարել երկրից: Իմ «բդասեր» հասարակությանը ներկայացնեմ խնդրի ամբողջ եղելիությունը:

Իսկապես, կենցաղային հողի վրա քաղաքի ռեստորաններից մեկում հայերի և ղազախների միջև վեճ է տեղի ունեցել, ինչի արդյունքում մարդ է զոհվել: Դրանից հետո «շատ պատահական կերպով» մարդիկ սկսեցին «ինքնակազմակերպվել» և «լավագույն ադրբեջանական ավանդույթներով» սկսեցին խիստ հակահայկական հռետորաբանությամբ հակահայկական ցույցեր իրականացնել, ինչից հետո քաղաք մտան հատուկ ջոկատայինները, ոստիկանները, բայց իրավիճակը, միևնույն է, շարունակում էր շատ թեժ մնալ: Այդ նույն ժամանակ մեր «դուխով» կառավարությունը, հավանաբար, նույնպես ամանորյա հոգսերով էր զբաղվում, և արագ ու պատշաճ կերպով արձագանք չտվեց կատարվածին, ինչը և արդեն լուրջ հետևանքերի է հանգեցրել Ղազախստանի ներսում:

Տեղեկացնեմ իմ «դուխով» հայրենակիցներին ու կառավարությանը, որ Ղազախստանում ապրում է ավելի քան 25 հազար հայ,այդ երկրում մենք 14 շրջաններում ունենք հայկական մշակութային կենտրոններ, իսկ հայերն այդ երկրում բավականին կայացած և հարուստ խավ են համարվում, և միշտ էլ շատ հարգված են եղել Ղազախստանի իշխանության կողմից: Ասեմ ավելին` մեր 25 հազարանոց համայնքն իր տրանսֆերտներով դեպի Հայաստան իր կայուն երկրորդ տեղն է զբաղեցնում Ռուսաստանից հետո, ինչը խոսում է նրա մասին, որ ղազախստանյան համայնքը համակարգային օգուտ է բերում Հայաստանին: Նկատեք, որ 25 հազարանոց հայությունը ավելի շատ է Հայաստանին օգնում, քանի ընդհանուր 2-միլլիոնանոց ամերիկյան կամ ֆրանսիական համայնքը, որին այդքան քնքշանքով է վերաբերվում մեր գործող կառավարությունը:

Խիստ հավաստի տեղեկությունների համաձայն` Ղազախստանում տեղի ունեցած վերջին դեպքերից հետո այդ երկրով մեկ հայ գործարարաներին տարբեր պատրվակներով տարբեր հարցաքննությունների են կանչում, և օդի մեջ անգամ զգացվում է, որ մեր հայրենակիցներին սկսել են «պրեսինգի» ենթարկել, ինչը կարող է բացասական հետևանքների հանգեցնել, ընդհուպ մինչև երկրից հեռանալը:

Վերջում խոսենք «դուխով» քաղաքականության մասին, որ պարզ լինի` ինչ է կատարվում: Տարիներ ի վեր Հայաստանի իշխանություններին հաջողվում էր պահպանել փխրուն բալանսը ոչ միայն ՀԱՊԿ-ի պաշտոնական մարմինների ներսում, այլ նաև ապահովվում էր հայկական համայնքների անխնդիր գոյությունը թե՛ ՀԱՊԿ անդամ-երկրներում, և թե՛ ամբողջ ԱՊՀ տարածքում: Դրանից օգտվում էին թե մեր սովորական քաղաքացիները, ովքեր կարողանում էին այդ երկրներում արարել, աշխատել, ստեղծագործել, և դեռ մի բան էլ` օգնում էին մեր երկրին: Իսկ մեր Հայաստանը դրա հետ մեկտեղ էժան գներով զենք էր ստանում, գազ էր ստանում, հայերին ամեն տեղից դեպորտ չէին անում, և այս փխրուն բալանսը լավ թե վատ, բայց օգուտ էր բոլորին: Բայց երբ որ Հայաստանում իշխանության են գալիս մարդիկ, ովքեր ամբողջ կյանքում ոչ մի բարիք չեն ստեղծել, ֆեյսբուքյան իրականությունից այն կողմ բան չեն տեսել, և միջպետական հարաբերությունների մանկապարտեզային պատկերացումներ ունեն, դա բերում է նրան, որ գազը Հայաստանի համար թանգանում է, հայերեն Ղազախստանում նեղում են, զենքի նոր խմբաքանակներն ուշանում են, ՀԱՊԿ ԳՔ պաշտոնը կորցնում ենք, գրեթե բաց առճակատման ենք դուրս գալիս Մոսկվայի հետ, և այդ սաղ «դուխով»-ի պատճառով վերջում տուժում են Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիներն ու հայոց պետականությունն առհասարակ:

Մի բան էլ վերջում. վաղը-մյուս օրը որ գազը թանգացավ արդեն մեր սպառողների համար, իսկ հայերին սկսեցին դեպորտ անել Ղազախստանից, Բելառուսից, Ռուսաստանից, հայկական կողմն ի՞նչ է անելու: Նշված երկրների դեսպանատների առջև «դուխով հուժկու ցույցե՞ր» է անելու, թե՞ այդ դեպորտ արած քաղաքացիների ֆինանասական կորուստները Սորոսի փողերով են կոմպենսացնելու:

Աթափվեք, քանի ուշ չէ: Երկրի արտաքին և ներքին քաղաքականությունը պետք է ոչ թե «դուխով» լինի, այլ խելքով: Իսկ երբ որ դու այլ երկրների առաջին դեմքերին խորհուրդ ես տալիս «ադապտացվել հայաստանյան իրողություններին», իրենք միշտ շատ կոշտ են արձագանքելու դրան, ինչից տուժելու են սովորական մարդիկ:

Источник: Կարինե Մամիկոնյաննի ֆեյսբուքյան էջից 

ՉԱԼՈՅԻՑ ՔՑՎԱԾՆԵՐԻ «ՀՐԱՇԱԼԻ» ՔԱՌՅԱԿԸ

Անցած տարի Չալոն խեղափոխություն գլխավորեց: Մենք քաքից պրծանք ու հայտնվեցինք ցեռի մեջ:

Խեղափոխության փուլում ու դրանից հետո Չալոյին հետույք մտնողների հոծ բանակ կար, բայց հատկապես աչքի էին ընկնում այս 4 դիշովկեքը՝ իրեն քաղաքագետ ներկայացնող դեբիլ հայկ մարտիրոսյանը, շտատնի կապիկ կոլոտ հովոն, թափառաշրջիկ քաղաքա(տ)գետ ստեփան գրիգորյանը և դեմքի խելացի արտահայտությամբ, բայց իրականում բթության մարմնավորում արման նավասարդյանը:

Սրանք քծնեցին, բայց օգուտ չտվեց: Չալոն իրանց չվերցրեց ցուցակ, պաշտոն չտվեց, պատգամավոր չդարձրեց ու իրանց քյար մնաց Չալոյի պես դիշովկին անօգուտ քծնելը: 
Источник: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=2242339722758160&id=100009464611236

«2019թ. ոչ թե «դուխով»-ի, այլ «խոհեմ»-ի կամ «հավասարակշռված»-ի տարի պետք է լինի». Արփինե Հովհաննիսյան

6-րդ գումարման ԱԺ փոխնախագահ Արփինե Հովհաննիսյանը 2018թ. ամփոփեց հույսով, որ այն մարտահրավերները, որոնք ուրվագծվում են, կհաղթահարվեն։

«2018թ. շատ հագեցած էր, բարդ, հակասական։ Եթե տարվա ամփոփումը մեկ նախադասությամբ նկարագրելու լինենք, ես այն կանվանեի՝ մարտահրավերների սպասումներով։ 2018թ. բազմաթիվ խնդիրներ ենք ունեցել՝ իշխանափոխության գործընթացը, այդ գործընթացին ուղեկցող մթնոլորտը, միջավայրը, և այլն»,- 168.am-ի հետ զրույցում ասաց Ա. Հովհաննիսյանը։

Նա հույս հայտնեց, որ 2019թ. հայ ժողովրդի համար իրականում լինելու է առանց մարտահրավերների, խաղաղ տարի. «Անկեղծորեն հույս ունեմ, որ այդպես կլինի, և հույս ունեմ, որ իշխանությունը բավարար չափով խոհեմություն կդրսևորի՝ ապահովելու ժողովրդի համար թե՛ խաղաղությունն ու անվտանգությունը, և թե՛ բարեկեցությունը։ 2019թ. ոչ թե «դուխով»-ի, այլ «խոհեմ»-ի կամ «հավասարակշռված»-ի տարի պետք է լինի, այլապես բոլորս ենք կանգնելու այն մարտահրավերների առաջ, որոնք այս պահին արդեն ուրվագծվում են»։

Источник: https://168.am/2019/01/06/1063775.html

Կարգին Հայկոյի ամանորյա նվերները

Տոնական այս օրերին Երևանի նորանշանակ քաղաքապետ Հայկ Մարությանը՝ Կարգին Հայկոն, երկու նվեր է մատուցել երևանցիներին: Մեկը՝ թանկ, մյուսը՝ տհաճ:

Թանկը տոնածառն է: Նախորդ տոնածառը լավը չէր: Մի տեսակ թավշյա չէր ու ոչ այնքան հեղափոխական: Դրա համար էլ ծախսվեց 150 հազար դոլարից ավելի գումար, որպեսզի ամեն ինչ լինի թավշյա ու հեղափոխական:

Եթե Տարոն Մարգարյանը նախկինում նման «ղալաթ» աներ, ապա շատերը, այդ թվում՝ նիկոլենք, կտարածեին, թե բա «ատկատներ» են եղել, թե բա ինչպե՞ս կարելի էր այս աղքատ երկրում նման ծախսեր անել, ու պատկերացրեք, որ տեղին կլինեին այդ խոսքերը: Բայց հիմա նման բաներ չեն ասվում, քանզի նորերը դեռ «ատկատի» ձևերը չգիտեն (չգիտե՞ն), իսկ ժողովուրդը ոչ թե աղքատ է, այլ հպարտ ու երջանիկ: Համ էլ՝ նվերի արժեքը ամոթ է հարցնելը. տալիս են, պետք է վերցնել:

Այլ բան է տհաճ նվերի պատմությունը: Դա վերաբերում է աղբին:

Մայրաքաղաքը աղբի մեջ կորած է: Չեն օգնում ոչ թավշյա քաղաքապետը, ոչ էլ ժողովրդական հեղափոխությունը:

Նիկոլ Փաշինյանի թիմակիցը, որը Երևանի ավագանու իշխանական խմբակցության անդամ է, առաջարկում է ուրախանալ, որ զիբիլը լցվել է քաղաքը:

«Եթե աղբը շատ ա, ուրեմն ժողովուրդը շատ ա ուտում: Եթե շատ ա ուտում, ուրեմն փող ունի:
Վատ կլինի, երբ աղբը քիչ լինի...»,-փիլիսոփայել է Իզաբելլա Աբգարյանն իր ՖԲ էջում:

Սրանց եզրահանգումները և պատճառահետևանքային կապերի ներկայացումը լրիվ արժանի է «Անասնաֆերմա» անտիուտոպիայի հավելված ստեղծելուն:

Սրանք առաջարկում են ուրախանալ, երբ շատ աղբ են տեսնում: Իսկ մենք էլ մտածում էինք, թե ինչպե՞ս են փաշինյանենք երջանիկ դարձնելու հայ ժողովրդին ու առարկայական ձևով ապացուցելու, որ կատարել են խոստումը:

Պարզվում է՝ երջանկությունը աղբի քանակի մեջ է: Որքան շատ, այնքան՝ լավ:

Պետրոս Ալեքսանյան

Հ.Գ.: Մի հեղափոխական, ոչ բռնի ու թավշյա առաջարկ ունեմ կառավարությանը: Եկեք մարդկանց տներում, ավելի կոնկրետ՝ խոհանոցներում, հսկիչ սարքեր դնենք: Րոպեաչափեր:

Տեսախցիկը կֆիքսի, թե որքան ժամանակ են բնակիչները մնացել իրենց խոհանոցում: Ամեն մի րոպեի համար կարելի է հարկ սահմանել: Եթե շատ են մնացել խոհանոցում, ուրեմն շատ բան են ունեցել ուտելու: Եթե շատ բան են ունեցել ուտելու, ուրեմն շատ փող ունեն: Եթե շատ փող ունեն, ուրեմն թող մուծվեն բյուջե, որ էդ փողերով իշխանությունը կարողանա նոր տեսախցիկներ ձեռքբերել ու դրանք տեղադրել արդեն զուգարաններում՝ «Եթե շատ են գնում զուգարան, ուրեմն շատ են ուտում, եթե շատ են ուտում, ուրեմն շատ փող ունեն, եթե շատ փող ունեն, ուրեմն...» թեմայով:

Դե՛, ձեզ տեսնեմ թավշյա տղաներ ու հատկապես աղջկերք:

Источник: http://www.7or.am/am/news/view/153440/

Դեբիլիզմը որպես պետական գաղափարախոսություն կամ «թավշյա» Շվոնդերի արկածները

Նախատոնական աղմուկի մեջ նոր իշխանությունները սղացրեցին ու լղոզեցին գազի գնի թեման:

Շատերի ուշադրությունից վրիպեց դրան նախորդած քարոզը: Գնի թանկացումը ներկայացվում էր որպես հաղթանակ:

«Զիջեցինք գնում, բայց պաշտպանեցինք ինքնիշխանությունը»,-դեմագոգիկ ձևով քարոզում էին «թավշյա» տղաներն ու աղջիկները:

Վաղն էլ կարող են այլ՝ շատ ավելի կարևոր բան զիջել ու հետո դա ներկայացնել որպես ինքնիշխանության պաշտպանում ու հաղթանակ:

Ի՞նչ է սա՝ դեբիլության սրբացո՞ւմ, թե՞ դեբիլացման քաղաքականություն:

Դեբիլիզմը և մեր օրերի Շվոնդերը

Հայաստանում ինչպիսի իշխանական կուսակցություն սարքվում է, վերջում ՀՀՇ ենք ստանում: Դե իսկ ՀՀՇ-ն էլ իր հերթին պահպանել էր բոլշևիկյան բոլոր վատ ավանդույթները՝ դրան գումարելով «տեղական առանձնահատկությունները» և ստանալով նեոբոլշևիզմ:

Հայաստանում ինչպիսի հեղափոխություն էլ արվում է, վերջում բոլշևիկյան ենք ստանում: Բացառություն չկազմեց նաև «թավշյան»:

Էլ ի՞նչ հեղափոխություն՝ առանց սեփական շարիկովների ու Շվոնդերի:

Շարիկովները հիմնականում հայտնվել են խորհրդարանում: Նորաթուխ պատգամավորները հիմնականում ՀՀՇ-ի ու 2008-ին տեղի ունեցած խժդժությունների թերմացքն են: Իրենք կարող է նույնիսկ չիմանան այդ մասին այնպես, ինչպես Շարիկովը կարող էր չիմանալ, թե ինչպես է շնից մարդանման դարձել:

Ինչ մնում է «մեր» Շվոնդերին, ապա դրա դերին ամենաշատը սազում է նախկին պատգամավորներից մեկի դիպուկ բնորոշմանն արժանացած Դանիել Իոաննիսյանը: Սրա վերջին արկածները տեղի ունեցան տոներից առաջ:

Գազի գնի թանկացումից առաջ սա մի դեմագոգիկ ու դեբիլական հարցում ներկայացրեց իր ՖԲ էջում: Հարցում, որը կվիրավորեր ցանկացած բանական մարդու ինտելեկտը, բայց քանի որ դեբիլիզմը կամաց-կամաց դառնում է պետական գաղափարախոսություն, ուստի Շվոնդեր-Դանիելը դեռ կարող է շարունակել իր արկածները:

«Մի կարևոր հարց, որ պիտի կողմնորոշվենք.

Պատրա՞ստ ենք արդյոք գազի դիմաց ավել վճարել, որպեսզի Ռուսաստանը չխառնվի Հայաստանի ներքին գործերին (այդ թվում՝ Քոչարյանի գործի քննությանը)»,-հարցում-քարոզ էր կազմակերպել Դանիելը դեկտեմբերի 30-ին՝ գազի թանկացման մասին Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունից մեկ օր առաջ: Այսինքն՝ Դանիելի միջոցով գնի թանկացման անոնս ու միաժամանակ՝ արդարացում էին ներկայացրել հպարտ քաղաքացիներին: Մտահոգիչն այն է, որ եթե ընտրվել էր այդպիսի տեխնոլոգիա, նշանակում է՝ իրենք իրենց ընտրազանգվածին լավ գիտեն, իսկ եթե լավ գիտեն, ապա դա սարսափելի է:

Ըստ Դանիելի հրապարակած թվերի՝ 63 տոկոսն «այո» էր ասել թանկացմանը, միայն թե Ռուսաստանը չխառնվի ՀՀ ներքին գործերին (Ռուսաստանն այս շրջանակների կողմից «բոբո» է ներկայացվել շատ վաղուց, որպեսզի հետո այդ «բոբոյին» իբր թե չզիջելը ներկայացվի որպես մեծ հաղթանակ և հաջողութուն համարվի անգամ պետականության կորուստը՝ «բոբոյին» չզիջելու գնով):

Մի կողմ թողնելով այդ հարցման տոկոսների պահը՝ նկատենք, որ եթե «թավշյա» առաջնորդներն ու իրենց քարոզիչները այսպիսի տեխնոլոգիաներով են շփվում իրենց ընտրազանգվածի հետ և եթե ընտրազանգվածն այսպիսի հարցումների կոդերով է առաջնորդվում, ապա կարող ենք պնդել, որ Հայաստանում դեբիլիզմը դարձել է պետական գաղափարախոսություն:

Իսկ եթե հարցին մոտենանք ազգային անվտանգության տեսանկյունից, ապա նմանատիպ մտածողությունը ուղղակի սպառնալիք է մեր երկրին ու տեղավորվում է «Թավշյա հեղափոխությունն ավելի կարևոր էր, քան Արցախյան ազատամարտը» բանաձևի մեջ:

Մենք այս Շվոնդերի դեբիլական հարցմանն ուշադրություն չէինք դարձնի, եթե սա չհավակներ լուրջ դերակատարման ու լրջորեն չֆինանսավորվեր հայտնի շրջանակների կողմից:

Նման դեբիլական հարցումները նաև մտածողություն են բացահայտում: Առաջ է քաշվում կեղծ երկընտրանք ու առաջարկվում է կեղծ լուծում: Արանքում էլ օգտագործվում է «ինքնիշխանություն» բառը, որպեսզի բոլոր բանական հակափաստարկները խամրեն այդ բառի համեմատ, բայց իրականում հենց ինքնիշխանությանն են սրանք հարվածում դեբիլիզմիքարոզչությամբ:

Վաղը կարող են ասել, թե բա համաձա՞յն եք Արցախը հանձնել կամ Իրանի հետ սահմանը փակել, բայց փոխարենը Ռոբերտ Քոչարյանին պահել բանտում ու պաշտպանել Հայաստանի ինքնիշխանությունը Ռուսաստանից: Սասուն Միքայելյանի հավաքած թվերը ռեյտինգային ընտրակարգով և «Իմ քայլը» դաշինքի ստացած 70 տոկոսը ցույց են տալիս, որ...

Հետո էլ ասում են, թե նոր իշխանություններն «իզմեր» չունեն: Ունե՛ն: Շվոնդեր-Դանիելը ներկայացրել է այդ «իզմը»:

Հայկ Ուսունց

Истчник: http://www.7or.am/am/news/view/153466/