Մեծ հեղափոխականն ու ձախողված պետական գործիչը

Հեղափոխության հաղթանակից հետո թվում էր, թե դրա գաղափարական ու արժեքային ողջ ներուժը ներդրվելու է պետականաշինության աստիճանական գործընթացի մեջ: Այսինքն` կանխատեսվում էր, որ զուտ ավտորիտար ռեժիմի կազմաքանդման գաղափարի շուրջ սաղմնավորված հեղափոխական շարժումն ի վերջո դուրս է գալու դրա նեղ շրջանակներից ու ընդգրկելու է կյանքի բացառապես բոլոր ոլորտները՝ տնտեսությունից մինչև մշակույթ, պետական կառավարումից մինչև կրթական համակարգ:

Բայց բոլոր այս կանխատեսումներն այդպես էլ մնացին որպես կանխատեսում ու դեռևս հեռու են կյանքի կոչվելու հնարավորությունից: Հեղափոխական ռեֆորմների փոխարեն առաջնային պլան են մղվել հապաղումն ու քարացումը, անշարժությունն ու երեսպաշտությունը, անկարողությունն ու հպարտ շփոթմունքը:

Թվում էր, թե ավելի քան 8 ամիս շարունակվող հեղափոխություն-հակահեղափոխություն, Ռոբերտ Քոչարյանին կալանավորել-չկալանավորել, ասֆալտին պառկեցնել-չպառկեցնել կրկեսային բեմականացմանը պետք է հաջորդեին կոնցեպտներն ու աշխատանքային գործիքները, բայց ո՛չ: Դրանց փոխարեն առաջնային պլան են մղվել պարգևավճարներն ու կոկորդիլոսները, անձրևանոցներն ու պետական խորհրդանիշները փոխելու անմեղսունակ նախաձեռնությունները: Ահա սա է ներկայիս իրականության ողջ էությունը, սա է իշխանության ու հանրային տարատեսակ խմբերի միջև կազմակերպված դիսկուրսի որակը: Իշխանությունները չեն կարողանում ճեղքել արժեքային այս չափազանց ցածր շեմը ու ամենացավալին այն է, որ, կարծես թե, ճեղքման ձգտումն էլ առանձնապես տեսանելի ու շոշափելի չէ:

Պատահական չէ, որ արժեքային անկման այս պայմաններում կառավարությունը ներկայացրել է այնպիսի մի ծրագիր, որը կարծես թե կապ չունի ո՛չ հեղափոխության և ո՛չ էլ հեղափոխություն իրականացրած քաղաքական ուժի հետ: Տպավորությունն այնպիսին է, որ ոչ մի հեղափոխություն էլ չի եղել, և կառավարության ծրագիրը այն շարքային փաստաթղթերից է, որոնք միշտ էլ եղել են, միշտ էլ գրվել են, բայց երբեք կապ չեն ունեցել հայաստանցու կյանքի ու իրականության հետ: Կառավարության ծրագրի տողատակերում նշմարվում է հետևյալ ուղերձը. Հայաստանի հպարտ քաղաքացիներ, լավ չեք ապրելու, բայց դուխով, մենք լավն ենք, որովհետև մենք հեղափոխական ենք, իրավիճակ է փոխվել, բայց ոչ ձեզ համար և այսպես շարունակ:

Երբեք չէի կարող պատկերացնել, որ ինչ-որ մի օր ստիպված եմ լինելու հայտարարել, որ հեղափոխությունը գոյություն չունի, չի էլ եղել, և մենք գործ ունենք դրա պարզունակ սիմուլյացիայի հետ: Եթե Ֆրանսիական Մեծ հեղափոխության ժամանակ ասում էին, թե հեղափոխությունը խժռում է իր զավակներին, ապա Հայկական թավշյա հեղափոխության պարագայում կարելի է արձանագրել, որ հեղափոխության զավակներն են խժռում հեղափոխության նվաճումները: Մնացել են վերջին կրճոնները և դա էլ Նիկոլ Փաշինյանի հեղինակության շնորհիվ, ավելի շուտ՝ հալվող հեղինակության:

Հեղափոխությունից հետո կարծում էինք, որ հեղափոխական Նիկոլ Փաշինյանին փոխարինելու է պետական գործիչ Նիկոլ Փաշինյանը:

Կերպափոխումն այդ ավելի քան տրամաբանական էր ու օրինաչափ: Բայց լինում են դեպքեր, երբ նույնիսկ օրինաչափն ու տրամաբանականը զրկվում են կյանքի կոչվելու հնարավորությունից, և արդյունքում Փաշինյանն այդպես էլ չդարձավ պետական գործիչ: 60 տարի անց ապագայի պատմագետները վարչապետին բնութագրելիս, ամենայն հավանականությամբ, կգրեն հետևյալ խոսքերը. «Մեծ հեղափոխականն ու ձախողված պետական գործիչը»:

Տարիներ առաջ, երբ համալսարանում էի սովորում, ամբիոնի պրոֆեսորը չէր թողնում, որ տաղանդավոր ուսանողներն ու գիտաշխատողները մասնագիտական առաջխաղացում արձանագրեն: Ավելին՝ նա խոչընդոտում էր մյուս դասախոսների պրոֆեսոր դառնալու ձգտումները, քանի որ ուզում էր միակն ու բացառիկը լիներ, իրենից բացի, ոչ ոք չպետք է պրոֆեսոր դառնար ու այս տրամաբանությամբ ինքն իրեն շրջապատել էր միջակություններով ու կոնֆորմիստներով, որոնք զբաղվում էին աստվածային պրոֆեսորի անձի պաշտամունքով (ֆակուլտետի ու ամբիոնի անունը, քաղաքավարությունից ու կոռեկտությունից ելնելով, չեմ նշում):

Տպավորությունն այնպիսին է, որ նույն կոմպլեքսով տառապում է նաև վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Նա նույնպես ցանկանում է միակն ու բացառիկը լինել, ամբողջ փառքը պետք է միայն իրեն բաժին հասնի: Արդյունքում՝ վարչապետն ինքն իրեն շրջապատել է միջակություններով, որոնք ի զորու չեն նույնիսկ տարրական պատասխանատվություն վերցնել իրենց վրա: Ստեղծվել է այնպիսի մի իրավիճակ, որ Փաշինյանն ամբողջ պատասխանատվությունը կամավոր վերցրել ու դրել է իր ուսերին, իսկ մնացյալը կողքից «դուխով» գոռացողներն են՝ դամ պահողները էլի: Այսինքն, եթե վարչապետը ձախողվի, ապա բոլորն են ձախողվելու, քանի որ չկա մեկը, որը կկարողանա պատասխանատվություն ստանձնել ու տեր կանգնել իրավիճակին: Մի՞թե սա պետական գործչի վարքագիծ է: Պետական մտածողություն ունեցող մարդը ինքն իրեն չէր շրջապատի դուխով միջակություններով, հպարտ կիսագրագետներով ու մարտնչող բյուրոկրատներով: Ու այս աստղաբույլի մեջ պետք է շողշողա միայն մեկ աստղ և նրա անունն է Նիկոլ Փաշինյան: Իսկ պետությո՞ւնը:

Փիլոն Ալեքսանդրացին իր «Երկրագործություն» աշխատության մեջ առանձնացնում է երկու կարևորագույն եզրույթ՝ երկրագործ և հողի մշակ։ Հողի մշակը չունի խոր գիտելիքներ, և դրանք նրան ոչ էլ պետք են, քանի որ իր գործը նա անում է հանուն վարձատրության։ Պետության կառավարման տեսանկյունից հողի մշակին համապատասխանում է թույլ կառավարիչը կամ էլ բռնապետը։

Իսկ երկրագործը ամեն ինչ անում է, որպեսզի իր հողը ծաղկի, նա ցանկանում է տեսնել իր ստեղծած բարիքը։ Երկրագործի հիմնական հատկանիշը արդարադատությունն է, քանի որ բնությամբ նրան տրված է առաջնորդ լինել բույսերի և մահկանացու կենդանիների համար։

Այսինքն` երկրագործը համապատասխանում է օրինական և առաքինի առաջնորդին, որը հանրության ընտրյալն է։

Եթե Փիլոն Ալեքսանդրացու այս տեքստը տեղափոխենք 2019 թ., ապա Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմը դեռևս գտնվում են հողի մշակի պարզունակ տիրույթում: Այսինքն՝ բռնապետ հողի մշակին՝ Սերժ Սարգսյանին, փոխարինելու եկավ թույլ կառավարիչ հողի մշակը, որն է՝ Նիկոլ Փաշինյանը, իհարկե, իր կառավարության ծրագրի հետ միասին: Այդպես էլ ոչ ոք երկրագործ չդարձավ, ու, կարծես թե, առանձնապես դրա կարիքը չեն էլ զգում: Բոլորը ինչ-որ հարմարավետության գոտում են, դուխով են ու հպարտ: Ու այս փայլփլուն հպարտությունից կուրացած ոչ ոք չի էլ փորձում նկատել ծխացող թմբիրը, որը ինչ-որ մի օր պայթելու է: Խոսքը ժողովրդի մասին է՝ հանուն նոր աշխարհի հեղափոխություն իրականացրած ու նորից հին աշխարհում հայտնված ժողովրդի: Վերջինիս դեռևս շարունակում են կերակրել հեղափոխական լոզունգներով, «պադավատների» ու քարտուղարուհիների կրճատման աշխարհացունց ռեֆորմներով: Իբրև թե աշխատում են, օր ու գիշեր աշխատում են, իսկ «անշնորհակալ» ժողովուրդը շնորհակալություն չի հայտնում այդ անձնուրացության համար, անձնուրաց պարգևավճարների ու չթալանելու համար:

Չենք թալանում՝ ուրեմն լավն ենք:

Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
Источник: https://www.1in.am/2506766.html?fbclid=IwAR0Cpo-2vADxY2jmpwvFZ2zsg5Qz5NBXHbzMWPDu-WCbzkv5HElKwiUgqmA

500 հազարից մինչև 4 մլն դրամ և ավելի․ ԴԱՀԿ պարգևատրումներն ու կատարողական ծախսերը

Պետական բազմաթիվ կառույցների շարքում պարգևատրումներ են ստացել նաև հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության աշխատակիցները։ Այստեղ, սակայն, աշխատողներին բացի պարգևատրումից, հատկացվում է նաև կատարողական ծախս։ (Կատարողական ծախսերն այն գումարներն են, որը վճարում են դատական ակտերի հարկադիր կատարումն ապահովելու նպատակով․ օրինակ՝ պարտապանի գույքի հայտնաբերման, զննման համար, պարտապանի հետախուզման համար, բնակարանից վտարելու և այլնի համար):

Yerevan.Today-ը հարցում էր ուղարկել Հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայությանը, որի պատասխանը ոչ ամբողջությամբ ներկայացնում ենք ստորև։

Եվ այսպես

• ՀՀ գլխավոր հարկադիր կատարողը պարգևատրում ստացել է միայն դեկտեմբեր ամսին՝476 208 դրամ։ Ընդ որում, ըստ մեր հարցման պատասխանի՝ կենտրոնական ապարատի պաշտոնյաներից միակն է, որ պարգևատրվել է ընդամենը մեկ անգամ։ Փոխարենը հուլիս-դեկտեմբեր ամիսներին ստացել է 1 մլն 913 521 դրամ կատարողական ծախս։ Կատարողական ծախս ստացել է տարվա մեջ 7 անգամ
• Գլխավոր հարկադիր կատարողի տեղակալը նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին ստացել է920 819 դրամ պարգևատրում, իսկ հուլիս-դեկտեմբեր ամիսներին՝ 1 մլն 793 807 դրամկատարողական ծախս։ Պարգևատրում ստացել է 3 անգամ, կատարողական ծախս՝ 8 անգամ։
• Գլխավոր հարկադիր կատարողի մյուս տեղակալը նույնպես 3 անգամ է ստացել պարգևատրում՝ դարձյալ 920 819 դրամ, իսկ կատարողական ծախս ստացել է 14 անգամ՝ 3 մլն 163 հազար 295 դրամ։ Մայիս, հուլիս, հոկտեմբեր, դեկտեմբեր ամիսներին երկուական անգամ է ստացել։
• Երրորդ տեղակալը պարգևատրման հարցում նույն ճակատագիրն է ունեցել, իսկ ահա կատարողական ծախսն ամենաշատն է՝ տարին 15 անգամ՝ 3 մլն 248 հազար 959 դրամ։ Մայիս, օգոստոս, հոկտեմբեր և դեկտեմբեր ամիսներին կատարողական ծախս ստացել է երկուական անգամ
• Գլխավոր հարկադիր նկատարողի օգնականը պարգևատրում է ստացել 6 անգամ, որից մեկ անգամը՝ տարվա առաջին կեսին, մյուս 5 անգամը՝ հուլիսից ի վեր։ Գումարը կազմում է 1 մլն 330 հազար 978 դրամ։ Կատարողական ծախս ստացել է 12 անգամ՝ 1 543 694 դրամ։
• Գլխավոր հարկադիր կատարողի մյուս օգնականը պարգևատրում ստացել է տարվա մեջ 4 անգամ, որից մեկ անգամը՝ փետրվարին, մյուս անգամները՝ հուլիսից դեկտեմբեր։ Ընդհանուր գումարը 758 604 դրամ է։ 12 անգամ ստացել է կատարողական ծախս՝ 1 մլն 435 հազար 122 դրամ։
• Գլխավոր հարկադիր կատարողի խորհրդականը պարգևատրում ստացել է մայիսից ի վեր՝5 անգամ՝ 870 795 դրամ ընդհանուր գումարով։
• Մյուս խորհրդականը դարձյալ 5 անգամ է պարգևատրվել, սակայն արդեն սեպտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին՝ 955 964 դրամ ընդհանուր գումարով։
• Երրորդ խորհրդականը ևս սեպտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին պարգևատրվել է 5 անգամ՝ 1 մլն 3261 դրամ ընդհանուր գումարով։
• Մամուլի քարտուղարը պարգևատրվել է 4 անգամ՝ հոկտեմբերից ի վեր, սակայն բոլոր պարգևատրումները միասին կազմել են 542 052 դրամ։

Կենտրոնական բաժնի պետերի պարգևատրումներից նշենք մի քանի տվյալ։

• Բաժնի պետերից մեկը (տնտեսական բաժին) ստացել է 1 մլն 230 հազար 122 դրամ պարգևատրում։
• Մեկ այլ բաժնի պետ ստացել է 1 մլն 335 262 դրամ։
• Հաջորդ բաժնի պետը ընդհանուր 1 մլն 848 հազար 880 դրամ է որպես պարգևատրում ստացել, որոնցից ամենամեծը՝ 315 559 դրամը, 2019թ․ հունվարի 22-ին։

ԴԱՀԿ որոշ աշխատողներ պարգևատրում են ստացել նաև հունվար ամսին։ Հավանաբար՝ ստացել են հունվար ամսվա աշխատանքի համար, քանի որ դեկտեմբերին Հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության անձնակազմն արդեն երկու անգամ պարգևատրվել է՝ նոյեմբեր-դեկտեմբերի համար։

Այս կառույցում պարգևատրումները, դարձյալ հաշվի առնելով մեզ տրված պատասխանը, եղել են թե՛ նախորդ կառավարության օրոք, թե՝ այժմ։ Սակայն մեկ հոգու ստացած 5 պարգևատրումներից 4-ը կատարվել է մայիսից ի վեր։

Թե որքան պարգևատրում և կատարողական ծախս է ընդհանուր առմամբ հատկացվել ողջ անձնակազմին, 2018թ․ հունվարից 2019թ․ հունվար (ներառյալ), հարցմանը չեն պատասխանել։

 Источник: http://yerevan.today/all/society/28004/500-hazaric-minchev-4-mln-dram-ev-aveli-dahk-pargevatrumnern-u-kataroghakan-tsakhsery

Դմփ-դմփ-հուի ժամանակներ են. զահլա չկա ուղեղին զոռ տալու

Հասկանում եմ, որ «Անծուխ Հայաստան» գովազդի հեղինակը պարտադիր չէ, որ հայերենից տեղյակ լինի. հիմա ով է ինչից տեղյակ, որ գովազդի հեղինակը հայերենից տեղյակ լինի, բայց, ախր, էդ անտեր տխմար «Անծուխ Հայաստան»-ը իրենց նկարի տակ դնողների առնվազն մի մասը պիտի որ իմանա «ծուխ» բառի այլ իմաստները... ոնց էլ լինի, դպրոցում սովորած կլինի, գրքեր կարդացած կլինի... բայց մեկ է՝ դնում է... որովհետև դմփ-դմփ-հուի ժամանակներ են. զահլա չկա ուղեղին զոռ տալու... զահլա չկա խորանալու, թե «Անծուխ Հայաստան»-ը ինչ տխուր իմաստ ունի...

...հանկարծ չկտրվի՞ էս տեսակ բառագյալլի գովազդ հնարողների տան ծուխը, առանց էն էլ հրես մարդ չի մնա էս երկրում...

...իսկ հանրային վայրերում ծխելն օրենքի ու ավանդույթի ուժով պետք է արգելել, և ոչ միայն ծխելը, այլև տռելը, հատկապես կառավարության ծրագրի ձևաչափով...

© չծխող ծխող

Վահան Ասատրյանի ֆեյսբուքյան էջից

Источник: http://www.7or.am/am/news/view/155029/

«Փեսային» «հարսի» միջոցով լավություն անելու մասին

Andranik Tevanyan

Երեկ մեծ ցնծությամբ հայտարարվեց, որ վարչապետի կաբինետում որոշվել է, որ տնտեսվարող սուբյեկտները ՀԴՄ տպող նոր սարքերը կարող են ձեռքբերել ոչ թե 160.000 դրամով, այլ՝ 60.000 դրամով։

Անշո՛ւշտ լավ է, որ տնտեսվարողների համար սարքի գինն իջեցվում է, բայց դա ոչ թե բարի թագավորի նվերն է բիզնեսին (ինչպես ներկայացրեց ագիտպրոպը), այլ հարկատուներիս հաշվին արված լավություն։

Բանն այն է, որ ՀԴՄ տպող սարքերի գնային տարբերությունը փոխհատուցվելու է բյուջեից, այսինքն՝ նույն բիզնեսի ու բիզնեսով չզբաղվող ՀՀ մյուս, այդ թվում՝ հպարտ քաղաքացիների վճարած հարկերից։

Հիմա հարց՝ ինչպե՞ս է որոշվել, որ պետությունը պետք է սուբսիդավորի ՀԴՄ–ների գնի տարբերությունը, այլ ոչ թե, օրինակ, թոշակ կամ աշխատավարձ բարձրացնի, կամ այլ հարց լուծի։ Ինձ սկզբունքն է հետաքրքրում տվյալ դեպքում։ Նաև՝ որոշումների կայացման փիլիսոփայությունը։

Բիզնես չունեցող կամ ՀԴՄ սարքի հետ չառնչվող հարկատուները համաձա՞յն են, որ իրենց վճարած հարկերից կոնկրետ ուղղությամբ ու նաև պոպուլիստական նպատակներով հատկացումներ արվեն։

Բիզնեսին աջակցելը վատ բան չէ, բայց պետք է հասկանալ, թե ո՞ր սկզբունքով է աջակցությունը։ Թե չէ մի կողմից ՀԴՄ սարքի գին սուբսիդավորել, իսկ մյուս կողմից, ասենք, փաստաբաններին ու հաշվապահներին շրջանառության հարկի դաշտից մտցնել ԱԱՀ–ի ու շահութահարկի դաշտ, բացարձակապես անհասկանալի է։ Մեկից վերցնել ու մյուսին լավություն անելը, արանքում էլ քարոզվելը, անընդունելի է։

Источник: https://www.facebook.com/andranik.tevanyan.1/posts/113783693071427

Շփոթվածները՝ Բ26–ում (տեսանյութ)

Մեր ժողովրդի մի մեծ մասն այնքան ծիծաղեց ցածրակարգ հումորային հաղորդումների վրա, այնքան երկրպագեց հեռուստաեթերն աղբով լցնող, հայոց լեզուն աղավաղող ու թատրոնների բեմերին էժանագին ներկայացումներ ապահովողդերասաններին, որ վերջում հայտնվեց քաղաքական թատրոնի մեջ՝ նույն ցածրորակ դերասանների առաջնորդությամբ։

Նախորդ իշխանությունը մերժվեց ստի համար, բայց նորերի համար սուտ խոսելն այնքան բնական է, որ արդեն չես հասցնում հետևել դրանց քանակին։

Երբ Բաղրամյան 26–ում հայտնվում են պատահական մարդիկ, որոնք շփոթել են ծաղրածուի աշխատավայրը պետության ղեկավարի նստավայրի հետ, վերջում ստանում ենք կրկեսի վերածված հայրենիք։

Շփոթվածները Բ26–ում հայտնվելուց հետո սկսեցին անել այն, ինչ էժանագին ներկայացումներից մեկի դերասանները Բ26–ում գողություն կատարելիս։

Սա ճակատագրի հեգնանք է. «Նո քոմենթ» ներկայացման մեջ Հայկ Մարությանիմարմնավորած կերպարը շփոթել էր հասցեները ու պատահաբար մտել Բ26՝ թալանելու, իսկ հիմա նույն Հայկ Մարությանն այն քաղաքական թիմի անդամ է, որը Բ26 էր մտել և սառնարաններն ու դարակներն էր փորփրում ուղիղ եթերում։

Ծաղրածուները քաղաքական կյանքում այժմ անում են այն, ինչ անում էին բեմի վրա, հեռուստաեթերում կամ ավտոտնակի տանիքի վրա թռչկոտելիս։

Ի դեպ, հիշյալ ներկայացման վերջում այն կերպարը, որին մարմնավորում էր Հովհաննես Ազոյանը՝ կոլոտ Հովոն, «փուռն է տալիս» իր հանցակից ընկերներին, ու այդ Բ26 մտած շփոթվածներին բերման են ենթարկում։

Իրական կյանքում նույն Հովոն նեղացած է Նիկոլ Փաշինյանից, քանզի վերջինս մտավ Բ26, բայց իրեն փայ չտվեց, մինչդեռ միասին էին գնացել «տուն կտրելու»։ Ըստ ամենայնի՝ Հովոն առիթը բաց չի թողնի այս անգամ արդեն իրական կյանքում «փուռը» տալու իրեն «քցած»ընկերոջը, տվյալ դեպքում՝ «ժողովրդի վարչապետ» Նիկոլ Փաշինյանին։

Հայկ Ուսունց

Հ.Գ.։ Օրերս նախագահական նստավայրից գողություն էր կատարվել։ Տարել էին հուշամեդալներ։ Գողացողը հետագայում բերել ու տեղն էր դրել տարածը։ Այդ մարդն ավելի ազնիվ է գտնվել, քան նրանք, ովքեր պատահաբար հայտնվել են Բ26–ում, ձեռքերը մտցրել են պետական բյուջե և ինքնամոռաց ինքնապարգևատրվում են՝ ձեռքի հետ մսխելով պետական ռեսուրսներն անձնական ու կուսակցական նպատակներով։

Источник: http://www.7or.am/am/news/view/154819/

Յանդեքս տաքսու վարորդ, շուկայում հսկիչ, ու մեկ էլ հոպ` մարզպետ

Iravunk.com-ի խմբագրություն են ահազանգել Արագածոտնի մարզի մի շարք համայնքապետեր եւ մարզպետարանի ստորին օղակներում աշխատող անձիք, ովքեր վախեցած, բայց ինչպես իրենք են ասում.«Ուրիշ ելք չունենք, մտածում ենք, որ գոնե մամուլով բարձրաձայնելուց հետո պարոն Փաշինյանը ուշադրություն կդարձնի Արագածոտնի մարզին եւ մեզ կազատի մարզի բդեշխից` մարզպետ Դավիթ Գեւորգյանից»:

Վերջիններս վրդովված նշում էին.

- Մենք վստահ ենք, որ պարոն Փաշինյանը իմանալով, թե ինչպես է իր թիմի անդամ մարզպետը վերաբերում իր ենթակաների հետ` համապատասխան քայլեր կձեռնարկի: Այդ ինքնահավան, ստախոս երիտասարդը` մարզպետարանը վեր է ածել կուսակցական գրասենյակի: Ուզում է, որ միայն իրեն սրբացնեն:Ամեն անգամ գնում-գալիս  ասում է, թե ինք մարզում խնդիր չի կարող ունենալ, որովհետեւ վայելում է անձամբ Փաշինյանի հովանավորությունը:

Գյուղապետերից մեկն էլ, ով այնքան ահաբեկված էր երիտասարդ, ինքնահավան մարզպետի հաթաթաներից` խնդրեց, որ անունը չգրեք, բայց ասաց.

- Ա՛յ բալա ջան, սաղիս ձեռք է առնում, կանչում է կաբինետ, հաթաթաներ տալիս, մատ է թափ տալիս վրեքներս: Թե տեսեք հա հանկարծ չշշկռվեք, թե չէ վերջներդ դատարանի առաջ կանգնելն է լինելու: Ոչ մեծ գիտի, ոչ փոքր: Բոլորս ահաբեկում է, վախեցնում է, ասում է` անձամբ պարոն Փաշինյանի հետ է մտերիմ, ու որ իր մի զանգը հերիք է, որ սաղ գյուղին ոտքի կանգմեցնի մեր դեմ: 

Մարզպետարանի աշխատակիցներից մեկն էլ նկատեց.

- Քսան օրվա խորհդական` Տիգրանին, ում ասում են` շուտով փոխմարզպետ է ուզում նշանակել, հարյուր տոկոս պարգեւավճար է տվել: Էլ չեմ խոսում իր ու իր կադրերի` հարյուր տոկոսանոց ստացած պարգեւավճարների մասին: Իսկ ստորին օղակների աշխատողներին` ոչ մի առավելություն: Էս մարզպետը մենակ իրա «սվոյերի» համար է աշխատում:

Ախր նեղանալու էլ չի, ինքը սաղ կյանքը երազեր նման պաշտոն չէր ստանա: Դե պատկերացրեք Յանդեքս տաքսու վարորդա աշխատել, շուկայում հսկիչ եղել, ու մեկ էլ հոպ` մարզպետ: Էն որ ասում են` չտեսավ պատից կախ` տեսավ ճակատից կախ: Բայց ամենավատն այն է, որ ինքը խաղում է վարչապետի հեղինակության հետ, իր անունը տալով` սաղին հաթաթաներ է տալիս:

Ա.Հ.
Источник: https://www.iravunk.com/news/77020

«Մկների» ժողովը, տաքսի «ԵկաԾերինը» և վիզը բռնված պատգամավորը

«Իմ քայլը» խմբակցության (իրականում՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության) ԱԺ-ում տեղի ունեցած ժողովը չափից դուրս փակ ստացվեց: Ժողովրդի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանիշնորհիվ պատգամավոր դարձած քայլարածները դարձել էին չխոսկան և տարատեսակ անհեթեթ պատճառաբանություններով փախչում էին լրագրողների հարցերից և իրարամերժ բաներ ասում։

Նախկին իշխանություններին փակ գործելու մեջ մեղադրողներն այժմ դարձել են այնպիսին, ինչպիսին խոզերն անասնաֆերմայում իշխանությունը վերցնելուց հետո։

Խորհրդարանի շենքում տեղի ունեցած փակ նիստից հետո մեկն ասում էր, թե ինքը չի խոսում, քանի որ տաքսուն չի ուզում սպասեցնել։ Համացանցում «Եկածերին» մականունը ստացած այդ չակերտավոր խաղաղություն քարոզող աղջիկը, փաստորեն, տաքսուն չսպասեցնելն ավելի կարևոր էր համարում, քան հանրությանն իշխող խմբի որոշումների մասին տեղեկացնելը։

Մյուս քայլարածն էլ լրագրողների հարցերից խուսափելու համար ընտրեց բռնված վզի«ատմազկայով» ծլկելու տարբերակը։

Էն երրորդը մի քիչ անկեղծ գտնվեց ու ասեց, թե բա՝ պայմանավորվել ենք չխոսել։

Մնացածը փախած էին։

Մի խոսքով, մկների ժողով հիշեցնող այդ գերգաղտնի հավաքում ճառ ասողը մեկն է եղել, իսկ ահա մյուսներին հանձնարարվել է տարատեսակ պատճառաբանություններով փախչել կպչուն լրագրողներից և, ի վերջո, հանրությունից։

Ու այդ բոլոր «կաղ», «թոփալ», «ծուռվիզ» պատգամավորները հղում էին անում Լիլիթ Մակունցին, թե բա՝ հեսա կգա ու կխոսի։ Ասում են՝ թող Մակունցը խոսի, հետո մենք մեր տղամարդկային խոսքը կասենք։ Բայց Մակունցը չեկավ ու չխոսեց, ավելի ճիշտ՝ եկավ, բայց շատ ուշ, երբ աղմուկ էր բարձրացել ու արդեն գրեթե լրագրող չկար և խոսեց այնպես, որ չխոսածի հաշիվ էր։ Մակունցն արդեն ոչ միայն մշակույթն է, այլ նաև Ազգային ժողովը, որի շենքը վերածվել է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության դուքյանի։ Ու այդ դուքյանում հայտնվածները հիմա մոռացել են, թե ինչպես են հայտնվել այնտեղ, և ամենակարևորը՝ ում միջոցով։

«Իմ քայլի» համար ատելության թիվ մեկ հասցեատերն այժմ այն զանգվածն է, որի միջոցով իրենք իշխանության են եկել։ Բայց որքան էլ նրանք փախչեն իրենց անցյալից ու խուսափեն հարցերին պատասխանելուց, միևնույն է, հենց այդ նույն զանգվածն է դառնալու նրանց հարցերը լուծող «Կոստանը»։

Հայկ Ուսունց

Источник: http://www.7or.am/am/news/view/154743/

«Արտաքին քաղաքականությունն ամբողջովին տապալված է»

  Ղարաբաղյան բանակցությունների այս «խելահեղ» տեմպի մեջ հանրության համար անհասկանալի է, թե ինչ է, ի վերջո, կատարվում: Դավադրությունների տեսությունը մի կողմ թողնելով, ակնհայտ է, որ մեծ անհանգստություն կա և՛ Հայաստանում, և՛ Ղարաբաղում: Սուղ տեղեկատվությունն էլ ավելի է բորբոքում մարդկանց` հոռետեսական տարբեր վարկածների հիմք ստեղծելով: Ամենավտանգավորն այն է, որ այս ամենին ավելանում է նոր նրբերանգ: Ղարաբաղից օրերս ակնարկ հնչեց, որ իրենք տեղյակ չեն, թե ինչ է քննարկվում բանակցություններում, իսկ Հայաստանում էլ որոշ շրջանակներ Ղարաբաղի հանդեպ հստակ վերաբերմունք են ձևավորում: Քաղաքագետ ՀՐԱՆՏ ՄԵԼԻՔ-ՇԱՀՆԱԶԱՐՅԱՆԻ հետ զրուցեցինք ստեղծված իրավիճակի ու դրանից բխող հետևանքների մասին:

-Ձեր տպավորությամբ, հակամարտության հարցում կա՞ ներքին չհասկացվածություն Ղարաբաղի և Հայաստանի միջև:
-Այո, ցավոք, կա որոշակի լարվածություն: Սոցցանցերում բավականին մեծ է Արցախը հակահեղափոխականների «որջ» կոչելու գայթակղությունը: Այս լույսի ներքո հաճախ քաղաքական բովանդակությամբ խնդիրներ են բարձրացվում, որոնք կարող էին չլինել, եթե իսկապես բաց մոտեցում լիներ և՛ Հայաստանի, և՛ Արցախի իշխանությունների կողմից: Այսօր Արցախում ասում են, որ տպավորություն կա, թե բանակցային ողջ գործընթացից տեղյակ չեն, չնայած հակառակ կարծիքն էլ կա: Կարծում եմ, ամեն դեպքում նման կարծիք հայտնելու հիմքեր նրանք ունեն, որովհետև այն, ինչ այսօր իշխանության ներկայացուցիչներն են բարձրաձայնում, շատ հաճախ իրարամերժ է: Նույն հանդիպման մասին արտգործնախարարը մի բան է ասում, Փաշինյանը` մեկ այլ բան: Մենք տեսանք նաև Ջոն Բոլթոնի հերթական թվիթերյան գրառումը, որ հեռախոսազանգ է ունեցել Ադրբեջանի նախագահի հետ և քննարկել ղարաբաղյան հիմնախնդրի կարգավորման հնարավորությունները: Մինչդեռ Փաշինյանն ասում է, թե իր հետ զրույցում ընդհանրապես Արցախի մասին չեն խոսել: Հիմա հարց է առաջանում` ԱՄՆ-ը չի՞ ուզում Հայաստանի հետ Արցախի հարցը քննարկել, միայն Ադրբեջանի հե՞տ է քննարկում, թե՞, այնուամենայնիվ, Փաշինյանը խնդրել է Բոլթոնին այդ հարցը շրջանցել և հրապարակային հայտարարություններ այդ մասին չանել: Սրանք խնդիրներ են, որոնք օրակարգից չեն իջնում: Դավոսյան հանդիպումն էլ, ասում էին, ոչ պաշտոնական է, բայց տևել է մեկուկես ժամ, ու կրկին` ոչ մի խոսք: Սրանք կասկածներ են առաջացնում, ընդ որում, ոչ միայն Արցախի իշխանությունների, այլև Հայաստանի քաղաքացիների շրջանում: Ինձ, որպես մասնագետի, ևս հետաքրքիր է, թե ինչ է տեղի ունենում բանակցություններում, որովհետև հայտարարությունները շատ հակասական են:
-Ընդամենը մեկ շաբաթ առաջ Ռուսաստանից վերադարձած, Դմիտրի Մեդվեդևի հետ հանդիպած Փաշինյանը կրկին հեռախոսազրույց ունեցավ նրա հետ: Ի՞նչ կիսատ հարցեր էին մնացել, արդյոք դա ևս պայմանավորված չէ՞ր ղարաբաղյան հիմնախնդրով:
-Չհասկացվածություն կա նաև Հայաստան-Ռուսաստան հարաբերություններում: Տպավորությունս այն է, որ Ռուսաստանն էր փորձում բանակցությունների նախաձեռնությունն իր վրա վերցնել և կազմակերպել երկու երկրի ղեկավարների հանդիպումը: Այսօր ռուսական լրատվամիջոցները, քաղաքական գործիչներն ու վերլուծաբաններն անթաքույց հայտարարում են, որ իրենք չեն հասկանում հայկական կողմի պահվածքը, շարժառիթը, մոտիվացիան: Կարծում եմ, ռուսական կողմի հետ քննարկելու շատ հարցեր կունենան: Այդ հեռախոսազրույցը կարող է պայմանավորված լինել զրույցը շարունակելու կամ նոր տեղեկություններ փոխանակելու անհրաժեշտությամբ, հասկանալի է նաև, որ նման քննարկումներում հնարավոր չէ շրջանցել տարածաշրջանի հիմնական խնդիրները, անվտանգության հարցերը: Որքան էլ արտգործնախարարությունը հայտարարի, թե անվտանգության միջավայրն ամրապնդված է, իսկ Վիեննային և Սանկտ Պետերբուրգին ավելացել է նաև Դուշանբեն, բոլորս էլ հասկանում ենք, որ պայթյունավտանգ իրավիճակ է, մինչդեռ այդ պայթյունը կանխելու համար հայկական կողմն ակտիվ դիվանագիտական քայլեր չի անում: Ճիշտ հակառակը, արված հայտարարություններով ադրբեջանցիներին ուղերձ է հղում, որ այդ պայթյունից վախ կա, ինչն ավելի է ոգևորելու Ադրբեջանին։
-Ղարաբաղյան հակամարտության հարցում իշխանությունը հստակ տեսակետ չունի (համենայն դեպս հրապարակավ այդ մասին չի խոսվել)։ Ի՞նչ եք կարծում, պետք է նախկինում եղած պայմանավորվածություններո՞վ առաջ գնալ, թե՞ այդ ամենը մի կողմ թողնել։
-Ես բանակցություններով հիմնախնդիրը լուծելու հարցում լավատես չեմ։
-Այլընտրանքը պատերա՞զմն է։
-Ոչ, պատերազմը չէ։ Մենք գրեթե երեք տասնամյակ ապրում ենք ոչ պատերազմ, ոչ խաղաղություն վիճակում։ Այընտրանքն այն է, որ այնքան պետք է երկիրը հզորացնել, որ և՛ զիջումների չգնաս, և՛ պատերազմ չլինի։ Այս գիտակցումը վերջին տարիներին նախկին իշխանություններն արդեն ունեին։ Նրանք պատրաստվում էին հակամարտության կարգավորման երկարատև գործընթացին։ Դրա մասին են փաստում «Ազգ-բանակ» և այլ ծրագրերը։ Ինչ վերաբերում է եղած պայմանավորվածություններին, միշտ կողմ եմ դրանք օգտագործելուն, որպեսզի բանակցությունները երկարաժամկետ շարունակություն ունենան։ Եթե գիտես, որ միևնույն է, լուծում չկա, բայց այդ փաստաթղթերը ժամանակ են տալիս ինչ-որ բաների նախապատրաստվելու համար, ինչու՞ չօգտագործել դրանք։ Հարցն այն է, թե ինչպես կօգտագործենք այդ ժամանակահատվածը։ Իհարկե, այդ փաստաթղթերում կան շատ ոչ հայանպաստ ձևակերպումներ, բայց մադրիդյան սկզբունքների տրամաբանությունն էլ հենց ներքին հակասությունների վրա կառուցված լինելն էր։ Բոլորն էլ հասկանում էին, որ դրանով խաղաղության հանգել հնարավոր չէ։ Պարտադիր պետք է պահել Վիեննայի և Սանկտ Պետերբուրգի պայմանավորվածությունները, ինչ-որ բաներից էլ պետք է հրաժարվել, հարկավոր է համալիր մոտեցում։
-Վերջին հանդիպումները, հեռախոսազրույցները չե՞ն հուշում, որ միջազգային հանրությունն այս հարցում շտապողականություն է ցուցաբերում։
-Այո, ցավոք, շատ արագ տեմպ է հաղորդված բանակցություններին, ընդ որում, ոչնչով չհիմնավորված։ Կարելի է սա կապել աշխարհաքաղաքական զարգացումների, ԱՄՆ-Իրան հարաբերությունների հետ, իսկ Ռուսաստանի համար լավ շրջան է` ազդեցության գոտին տարածաշրջանում մեծացնելու համար։ Բացի հայկական կողմից, բոլորի շտապողականությունն ինչ-որ կերպ հասկանալի է։ Մեր իշխանություններն անպատրաստ մտնում են բանակցային գործընթացի մեջ, որի հետևանքով բավական շատ կորուստներ ենք ունենում։ Հանդես են գալիս հայտարարություններով, որոնք չեն բխում մինչ այդ ձևավորված բանակցային գործընթացի ոգուց։ Դիվանագիտությունն այն ոլորտն է, որտեղ շատ երկար պետք է մտածել ամեն բառ ասելիս, հատկապես ամեն հանդիպման գնալուց առաջ։ Վերջին պահին հեռախոսով ճշտել, թե ինչ է քննարկվելու բանակցություններում, ոչ միայն անթույլատրելի, այլև հանցավոր մոտեցում է։ 
-Սահմանը շատ ավելի ամուր է լինում, երբ թիկունքն ուժեղ է։ Ի՞նչ եք կարծում, այս առումով ինչպիսի՞ն է մեր թիկունքը` երկրի սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը։
-Սոցիալ-տնտեսական վիճակը շատ վատ է։ Հաճախ հարցնում են, թե ինչով է պայմանավորված հակառակորդի` բանակցային գործընթացի հետ կապված լավատեսությունը, դրա համար ես մեկ պատճառ եմ տեսնում` մենք մեզ ներսից քայքայում ենք։ Հայաստանն ամիսներ է կորցրել, որի ընթացքում և՛ միջազգային ասպարեզում, և՛ տնտեսական առումով լուրջ կորուստներ ենք արձանագրել։ Ակնհայտ է, որ Հայաստանը դեռևս բացասական դինամիկայի մեջ է։ Սա, անշուշտ, հակառակորդի մեջ դրական սպասումներ է առաջացնում։ Կան շատ մտահոգիչ խնդիրներ և՛ պատերազմի հերոսների վարկաբեկման, սպայի պատիվը չհարգելու, և՛ բանակում անհասկանալի փոփոխությունների հետ կապված։ Այս ամենին Ադրբեջանը շատ ուշադիր հետևում է և հետևություններ անում։
-Չնայած տնտեսությունում խնդիրներ եք տեսնում, բայց վարչապետը փաստում է, որ ներդրումներն աճել են, «լավ երկրների» միջազգային ինդեքսում 2018-ին Հայաստանը 30 կետով բարելավել է իր դիրքերը։
-Դա պարզ խաբեություն է։ Ամեն անգամ վարչապետի նման հայտարարությունից հետո մասնագետները շատ արագ բացահայտում են խաբեությունը։ Փաշինյանը խոսում է մեր դիրքերի բարելավման մասին, առանց ասելու, թե ինչ պարամետրերով է կազմվում այդ սանդղակը։ Ինչպես է ստացվում, որ այդ ինդեքսում ԱՄՆ-ը 41, իսկ Ռուսաստանը 42-րդ տեղերում են։ Փաշինյանը փորձում է քարոզչական առումով ինչ-որ հաջողություններ ցույց տալ, սպասումներ ձևավորել, բայց քարոզչությամբ հիմնախնդիրները չեն լուծվում, իրական աշխատանքներ են պետք։ Եթե անգամ այդ սանդղակում Հայաստանը լինի առաջին տեղում, միևնույն է, բոլորս էլ հասկանում ենք, որ բազմաթիվ օրհասական խնդիրներ ունենք։ Ներդրումները պակասել են, պետությունը շարունակում է ապրել իներցիայով, նախկին իշխանության ստեղծած պետական ապարատը գործում է, որն ապահովում է որոշակի տեմպ։ Այն ժամանակ իրականացված որոշ ծրագրեր այսօր համարվում են լուրջ ձեռքբերում։ Այս ամենը մեկ բառով կոչվում է խաբեություն։ Որքան շուտ իշխանությունները հասկանան, որ պետք է աշխատեն, ոչ թե խաբեն, այնքան լավ կլինի և՛ իրենց, և՛ երկրի համար։ 
-Նոր իշխանությունները ճիշտ են, երբ ասում են, որ կան կուտակված բազմաթիվ խնդիրներ, որոնք կարճ ժամանակում հնարավոր չէ լուծել։ Բայց գոնե խնդիրները լուծելու միտում կա՞։
-Հուսով եմ, որ անկեղծ փորձում են խնդիրները կարգավորել։ Այո, շատ խնդիրներ տարիների ընթացքում են կուտակվել և հնարավոր չէ կարճ ժամանակահատվածում լուծել դրանք։ Բայց խոսքն արդեն մեկ տարվա մասին է, այս ամիսների ընթացքում փոփոխությունների ցանկություն անգամ չենք տեսնում։ Ամենայն հավանականությամբ, չունեն փոփոխություններ իրականացնելու պոտենցիալ` թե՛ կադրերի, թե՛ ռեսուրսների, թե՛ ողջ բեռը կրելու առումով։ Մարդիկ են, որոնք պետական կառավարման մեջ ներգրավված չեն եղել, բայց միանգամից մեծ իշխանություն ստացան։ Եթե ոլորտ առ ոլորտ դիտարկենք նոր կադրերին, պատգամավորներին, չեմ հավատում, թե նրանք կարող են անգամ իրենց բակում փոփոխություններ անել, էլ ուր մնաց ողջ երկրում։ Նրանք հստակ քայլերով գնում են այն ճանապարհով, որը ժամանակին քննադատում էին։
-Այս իրավիճակում ինչպիսի՞ հեռանկար եք տեսնում և՛ արտաքին, և՛ ներքին զարգացումներում։
-Անկեղծ ասած, հեռանկարների մասին վախենում եմ անգամ մտածել։ Այսպիսի մարտահրավերների պայմաններում լուրջ սպասելիքներ ունենալ պետք չէ։ Արտաքին քաղաքականությունում, ըստ էության, փչացրել ենք մեր հարաբերությունները Ռուսաստանի և ԵԱՏՄ այլ պետությունների հետ։ Այնպես չէ, որ հիանալի էին, բայց գոնե աշխատանքային էին։ Դարձել ենք անհետաքրքիր ԱՄՆ-ի համար. արդեն մեկ տարի Նիկոլ Փաշինյանը վարչապետ է, հնարավոր չի եղել այդ երկրի ղեկավարի հետ հանդիպում կազմակերպել. փոխվարչապետը գնում է ԱՄՆ, և ոչ մի լուրջ պաշտոնյա նրան չի ընդունում։ Մենք անհասկանալի ենք նաև Եվրոպայի մեր գործընկերների համար, աշխատանքային կապերը, որ վերջին տարիներին շատ ակտիվ զարգանում էին, միանգամից կանգ առան։ Չունենք լուրջ հարաբերություններ նաև Իրանի հետ, ավելին, անփորձ պաշտոնյաները ժամանակ առ ժամանակ այնպիսի հայտարարություններ են անում, որ Իրանի պես երկրում շատ երկար են հիշվելու։ Կարելի է ասել, որ արտաքին քաղաքականությունն ամբողջովին տապալված է և, առաջին հերթին, վարչապետի պատճառով։ Ճիշտ է, արտգործնախարարությունն էլ բավական շատ թերացումներ ունի, բայց տպավորություն ունեմ, որ արտգործնախարարն ու վարչապետն իրար լավ չեն հասկանում։ Ինչ վերաբերում է ներքին մարտահրավերներին, ի թիվս այլ խնդիրների, հասարակության բևեռացումը բավական լուրջ խնդիր է։ Պետությունը կանգնած է իրական պատերազմի վտանգի առաջ, իսկ կոնսոլիդացնող ոչ մի գործընթաց չկա ո՛չ իշխանության, ո՛չ էլ ընդդիմության կողմից։

Հարցազրույցը` 
Ռուզան ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ

Источник: http://www.irates.am/hy/1548979393

ВЕРНЕТСЯ ЛИ К ВЛАСТИ СТАРЫЙ ТУРКОФИЛ?

Многие задавались вопросом, с кем разговаривал Пашинян по телефону непосредственно перед полуторачасовой встречей с Алиевым? То есть с кем и о чем советовался? И в прессе широко распространялась гипотеза о том, что его собеседником был Левон Тер-Петросян. 

Правда, хотя несколько недель назад Никол Пашинян опроверг версию о том, что он собирается изменить конституцию, расширить полномочия президента и через Национальное собрание назначить президентом старого туркофила Левона Тер-Петросяна, но серьезные люди считают неоспоримым, что ЛТП является духовным отцом Никола и его политическим учителем. Кстати, беседы с Алиевым в лифте Душанбе, а затем в зале в Давосе на многих произвели впечатление какого-то подозрительного процесса. И заявление министра иностранных дел о том, что альтернатива миру – катастрофа, уже полностью звучит в терпетросяновском стиле. И, как известно, министр иностранных дел никогда не делает самовольных шагов, поэтому реального автора зловещей формулировки следует искать в резиденции премьер-министра. Подозрения еще более усугубляются в связи с определенными кадровыми назначениями. Так, рьяные левоновцы Ованнес Игитян и Андраник Кочарян под формулировкой «беспартийный» по списку правящей партии были избраны в Национальное Собрание, а Андраник Кочарян был назначен председателем Постоянной комиссии НС по обороне и безопасности. То есть - на ключевой парламентский пост. Назначение Владимира Карапетяна, члена правления АНК, на пост начальника пресс-службы премьер-министра более чем красноречиво. То есть от имени премьера уполномочен давать официальные комментарии  политик, для которого объектом поклонения и вдохновения является ЛТП. Кстати, бывший спикер Арман Егоян, который сейчас возглавляет Комитет по Европейской интеграции НС, также когда-то был членом молодежного крыла АНК. И назначение Тиграна Акопяна председателем Комиссии по телевидению и радио является важнейшим шагом в деле укрепления позиций Левона Тер-Петросяна. Это человек, который не делает никакой разницы между героями АСАЛА и террористом Наири Унаняном, и хорошо известен тем, что 19 лет назад прямо в его кабинете с его ведома и подачи был произведен арест невиновного. В годы правления ЛТП он возглавлял и курировал сектор информации и пропаганды. То есть главой Телерадиокомиссии назначен чиновник, который безоговорочно привержен интересам ЛТП. По крупному счету, старый туркофил может надеяться вернуться к власти, тем более что наличествует так много благоприятных обстоятельств. Давайте также не будем забывать, что глава Специальной следственной службы Сасун Хачатрян ведет уголовное дело Роберта Кочаряна именно так, как это соответствует самым заветным желаниям Тер-Петросяна. И логично, что это – вендетта не столько Пашиняна, сколько Тер-Петросяна, потому что, по крупному счету, Николу нечего делить с Кочаряном лично, а ЛТП был принужден к отставке в 1998 г. именно Кочаряном. Но что наиболее важно - подход режима Никола в вопросе об Арцахе, похоже, все больше и больше совпадает с пораженческим курсом ЛТП. Правда, Никол утверждает, что никакие уступки невозможны, но эти заверения не внушают доверия. Конечно, ЛТП лучше кого бы то ни было готов выполнить позорную миссию по сдаче Арцаха, он имеет большой опыт в интригах, имеет обширные внешние связи, но Никол наделен неистовой жаждой власти, и он также интриган по своей сути и может противопоставить опыту деревенскую хитрость и упорство. И кроме того, чем дольше он остается у руля власти, тем больше у него багажа внешних связей и информации. Но независимо от того, насколько публика погружена в революционную эйфорию, есть класс людей, не готовых принять программы капитуляции. Речь идет о военной элите и интегрированных с ней кругах. Это те кадры, которых люто ненавидит тот же ЛТП, вешая на них ярлык «Карабахского клана». В день празднования 27-летия Армянской армии генералитет публично и весьма резко выразился против любых уступок в вопросе Арцаха, и в концептуальном виде это четко сформулировал ставший фаворитом СМИ секретарь Совбеза Республики Арцах, Герой Арцаха, генерал Виталий Баласанян. И с военной элитой не считаться невозможно.

Ованнес ГАЛАДЖЯН

Источник: https://www.iravunk.com/ru/news/10550

Пашинян и его команда ведут Армению к потере государственности — интервью

Айк Бабуханян. Иллюстрация: Photolure

«Захвативший» власть в Армении Никол Пашинян своими действиями целенаправленно и под диктовку «известных сил» ставит под удар не только армяно-российские отношения, хотя и в этом контексте тревожные звоночки звенят все звонче, но и безопасность и саму государственность республики. Об этом в беседе с корреспондентом EADaily заявил экс-депутат парламента, председатель Союза «Конституционное право» Айк Бабуханян.

— Господин Бабуханян, как вы оцениваете армяно-российские отношения? Многие эксперты указывают на то, что Москва продолжает с недоверием присматриваться к Николу Пашиняну и его команде и что есть много проблем, от которых нынешние власти Армении просто отмахиваются.

— Для нас очевидно, что в Армении произошел «оранжевый» переворот со всеми вытекающими отсюда последствиями. А последствия не могут не беспокоить, так как во власть пришли люди, которые не только на сознательном, но и на подсознательном уровне являются носителями антироссийских подходов, о которых они очень много и часто высказывались как с трибуны парламента и на страницах СМИ, так и на митингах и разных площадках.

Эти люди сегодня у власти, и первые плоды мы уже пожинаем: мы наблюдаем удары по престижу и работе ОДКБ, этой серьезнейшей организации, а также выпады в адрес наших союзников — Казахстана, Белоруссии. Я считаю, что это все намеренные действия, для того, чтобы навредить этим отношениям, да и самой организации.

За эти месяцы мы наблюдали также удары по экономическим связям, в частности, вспомните историю с непонятным ночным нападением на центральный офис ЮКЖД, цели и мотивы которого до сих пор не объяснены — что искали, зачем надо было врываться именно ночью и таким образом и т. д.

Ясно, что это удар по российским экономическим структурам в Армении, и ясно также, что такие захваты и следующие за ними заявления премьера — не случайность, а спланированная акция. А если это не так, чему я не верю, то значит, ситуация в Армении намного хуже — в стране нет власти, а есть бардак.

Примеров очень много. Та же ситуация с российской военной базой в Гюмри, постоянные требования о выводе российских войск из Армении и т. д. Все это показывает, что власть Армении не состоятельна и люди, которые захватили ее, не способны определить, что такое структура правительства и какое правительство им нужно — они говорят одно, делают другое, а получается и вовсе третье. И, к сожалению, очевидно, что люди, которые пришли к власти, не готовы нести ответственность за страну, за народ, а также продолжать вести внешнюю политику на тех же основаниях и с теми же партнерами, что были до них.

— Придя к власти и на протяжении всего этого периода Никол Пашинян неоднократно заявлял, что во внешней политике Армения крутых реверсов делать не будет. Не верить словам, а верить фактам?

— То, что говорит Никол Пашинян, мне лично не интересно, потому что опыт показывает, что его слова это пустые заявления, которые ни на чем не основаны. То, что он говорил год назад, потом — когда захватывал власть, или то, о чем заявлял всего месяц назад — это совершенно разные и друг другу противоречащие заявления. Мне совершенно не интересны слова этого человека, но интересны действия власти, которые им продиктованы определенными советниками. И вызывают опасения все те факты, которые я уже изложил — они, думаю, важнее, чем пустые слова Пашиняна. Как и что говорит Никол об армяно-российских отношениях, не суть важно, если происходит то, что происходит.

Меня беспокоит тот факт, что Пашинян ведет политику порчи отношений с партнерами, и речь не только о России. У нас назревает другая, очень серьезная проблема — новая власть ставит под удар отношения с Ираном. Учитывая сегодняшние геополитические реалии, это косвенным образом может отразиться и на армяно-российских отношениях. Очевидно, что мы близки к тому, чтобы испортить отношения с Ираном. Об этом свидетельствуют заявления депутата незаконно избранного парламента от фракции блока «Мой шаг» Никола Пашиняна, который назвал Иран «авторитарной страной» и после не принес извинений. Я считаю, что это было спланированной акцией и подобные акции будут продолжаться. Вспомните заявление самого Пашиняна о том, что Армения может закрыть границу с Ираном, и другие тревожные звоночки в этом контексте, которые ясно показывают, что под давлением США Армения ведет определенную политику отказа от тех отношений, которые мы имеем сегодня.

— То есть вы согласны с мнением ряда аналитиков, которые усматривают в интересе США к Армении и, в частности, в визите Джона Болтона в Ереван и в его заявлениях намерение превратить Армению в антииранский плацдарм?

— Соединенные Штаты всему миру пытаются диктовать антииранскую позицию, и очевидно, что в нашем регионе они должны еще более акцентированно диктовать эту позицию. И так и есть — антииранская позиция была ясно высказана властям Армении. Другое дело, что наша власть не в состоянии ни по своей подготовленности, ни по своим кадрам, и ни по своему умственному потенциалу вести ту национальную внешнюю политику, которая необходима Армении. Они пытаются балансировать, лавировать, выкручиваться и делают бессмысленные шаги и столь же бессмысленные заявления. А все это может привести к очень тяжелым последствиям, вплоть до потери государственности. И это я говорю не просто так: к сожалению мы видим реальную угрозу национальной безопасности, которая может привести к потере государственности.

— Вернемся к армяно-российской повестке: на днях Никол Пашинян заявил о том, что ситуация с отзывом с поста генсека ОДКБ Юрия Хачатурова сделала голос Армении слышнее в этой организации.

— Одно дело, когда голос слышен, и другое дело, как он воспринимается. Можно слышать крики неадекватного человека и смотреть на него с сочувствием или же можно слышать крики невоспитанного человека и шарахаться от этого. Сегодня голос Армении может быть и услышан, но не в том плане, в каком хотел бы тот же Пашинян. А он воспринимается так — это неадекватная позиция государства, это неадекватная позиция лидера государства, что подтвердили и слитые в сеть записи телефонных разговоров Пашиняна с руководителями спецслужб, в ходе которых они обсуждают, как посадить за решетку человека, который возглавляет ОДКБ. После всего этого сразу же возникает вопрос — а как говорят и как воспринимают в этой организации Армению, которая сегодня больше не может претендовать на серьезную роль в ней? Поэтому я предпочел бы, чтобы голос нашей страны в ОДКБ был бы слишен не так громко, но был бы намного влиятельнее, так как лучше говорить шепотом, но добиваться своего, а не кричать как идиот и получать в результате совершенно обратную реакцию.

— Вы разделяете пессимистические прогнозы о том, что все это может закончиться выходом Армении из ОДКБ?

— Понятное дело, что «оранжевый» переворот, который осуществили в Армении определенные западные круги, не был сделан для того, чтобы глава комитета по госдоходам на новый год своей секретарше выплатил 2,5 млн драмов премии. Понятно, что смена власти в Армении нужна была для решения тех геополитических задач, которые есть в нашем регионе, и я думаю, что в определенной перспективе это станет более выпукло высвечиваться.

Первые очень серьезные удары были нанесены со стороны Армении по репутации и работоспособности ОДКБ, первый раздор уже внесен между Арменией и странами-членами блока, и эта тенденция будет продолжаться и набирать силу. Другое дело, что для нынешних властей это непростая задача, потому что Армения многими нитями связана с ОДКБ, и на сегодняшний день новая власть не смогла найти альтернативных путей решения тех задач, которые решаются через эту организацию.

Но не надо забывать один важный момент — насколько долго задержится эта власть в Армении, сколько времени сможет вместо парламента работать это сборище полуграмотных людей и насколько долго эта вакханалия и издевательство над страной будет продолжаться. Я надеюсь, что наш народ долго это издевательство не станет терпеть и Армения вернется к тем позициям надежного партнера для переговоров и сотрудничества, которые мы имели в международных отношениях до переворота.

— За последние месяцы Пашинян довольно часто бывал в Москве, было много встреч с Владимиром Путиным, а также телефонных разговоров между ними. Однако в последний визит встречи с Путиным не было в повестке, хотя, как писали СМИ, армянская сторона пыталась ее добиться. А на днях состоялся телефонный разговор не с Путиным, а с Дмитрием Медведевым. Стоит ли видеть в этом тревожные звоночки в контексте двусторонних отношений?

— Давайте не будем забывать, о ком идет речь: Пашинян кричал с трибуны парламента антироссийские лозунги, требовал выйти из ЕАЭС, вносил в парламент законопроекты подобного рода, и вся его команда не внушает никакого доверия именно в контексте этих отношений. Конечно, сейчас он пытается сгладить определенные углы, но то, что было, суммируется и отражается на уровне доверия к конкретному лидеру и власти.

Беседовала Лия Ходжоян, специально для EADaily

Источник: https://eadaily.com/ru/news/2019/02/01/pashinyan-i-ego-komanda-vedut-armeniyu-k-potere-gosudarstvennosti-intervyu#after_incut